Archief voor de ‘Baard’ Categorie
juli 27th, 2010 | 
Auteur: 
Om er lekker met eega een paar dagen tussenuit te zijn had ik een hotelletje in Duitsland, aan de Rijn, geboekt. Low-budget natuurlijk. Ik moet wel aan mijn reputatie denken. Natuurlijk wel eerst de recenties goed gelezen. Deze waren zonder uitzondering positief over het door een Nederlands echtpaar gerunde hotel. Duitsland here we come.
In het hotel worden wij ontvangen door een op officer Craptree gelijkende man en net zo onverstaanbaar. Hoezo Nederlanders. Het blijkt dat het hotel sinds een week overgenomen is omdat de Nederlanders in verband met ziekte terug naar Nederland zijn. Craptree begrijpt weinig, hij weet niet hoe de inschrijving werkt, zucht. Omdat het pinapparaat niet werkt reken ik maar contant de reissom af. Wij krijgen kamer 301, met uitzicht op het goederentracee van de Deutsche Bundesbahn. Elke 5 minuten dendert hier een enorme goederentrein overheen. Met het raam dicht slapen is ook geen optie. Onder het platte dak zonder airco betekent dit 40 graden in de slaapkamer. Wij nemen het geluid maar voor lief. Als wij net te bed liggen breekt de hel los beneden ons. Het blijkt dat er een groep van 50 Engelse schoolkinderen in het hotel verblijft….. Engelse schookinderen zijn gelukkig niet luidruchtig.
Craptree staat ook achter de bar. Helaas. Het verschil tussen rode en witte wijn is hem al niet duidelijk. Laat staan tussen droge en zoete wijn. Wanneer hij me een koffielikeur wil brengen als ik om een dessertwijn vraag geef ik het op. Ook het opdienen van het eten is een feest. Een voor een wordt alles naar de verschillende tafels gebracht. Soms ook naar de goede. Meer dan 1 ding tegelijk dragen lukt niet. Van een rondje voor iedereen heeft hij helemaal nog nooit gehoord.
Ook het vertrek uit het hotel verloopt niet erg soepel. Volgens Craptree a.k.a. Basil heb ik nog niet betaald. Uiteindelijk heeft dit een flinke echtelijke ruzie tussen Basil en Sybil tot gevolg. Het levert ons wel een lekkere fles wijn op…. Lekker weer naar huis.
Geposted in 
Mineke Schipper, hoogleraar interculturele literatuurwetenschappen aan de Universiteit Leiden, verzamelde de spreekwoorden tijdens een jarenlang onderzoek. Zij analyseerde ze in haar boek ‘Trouw nooit een vrouw met grote voeten’, dat in 2004 verscheen. Lees de rest van dit bericht »
TORONTO – Een kok uit de Canadese stad Toronto heeft er donderdag zes uur over gedaan om een hamburger te bakken. Niet zomaar eentje, maar een joekel van 268 kilo.
Afgelopen weekend heb ik het onderkomen voor het No-mam weekend dat binnenkort gaat plaatsvinden getest. Hieronder een samenvatting.
Om even aan te sluiten op een aantal voorgaande posts. Ik ben er weer met open ogen ingetuind. “Ga je mee even het dorp in, ik moet even naar de apotheek”. Aangezien we op loopafstand van het dorp wonen denk ik dat een ommetje wel goed is voor mijn stramme botten.
Soms denk ik wel een dat mijn leven in het teken staat van de wachtrij. In mijn begindagen als Cobolprogrammeur stond ik al in de wachtrij te wachten op een compilatie. Dit is in de loop der jaren alleen maar erger geworden. Lees de rest van dit bericht »
Toen we vanochtend om 7 uur wreed gewekt werden door sloopgeluiden drong tot mij door waarom de aanbieding van het hotel zo goed was. Lekker dan. Lees de rest van dit bericht »
Rond mijn verjaardag vlucht ik altijd het land uit. In tegenstelling tot Servicebaard, die wel thuis is maar gewoon niet opendoet, ben ik er gewoon niet. Dit jaar dus samen met eega richting Parijs.
Lees de rest van dit bericht »
Regelmatig verbaas ik mij over het grote aantal dames dat zich voortbeweegt op UGG’S. Ze kosten een vermogen, maar zelfs studentes zonder geld kunnen ze betalen. Vandaag echter was ik getuige van het toppunt van merkengeilheid.
Zoals het er nu op lijkt wordt komende week weer eens ons langverwachte No-mam avondje georganiseerd ten huize van Opa. De vorige No-mam avond bij Baard ging niet door in verband met een BOBprobleem *
