Archief voor de ‘NoMa’Am weekend’ Categorie
mei 18th, 2010 | 
Auteur: Nadat de Sligro bevestigd heeft om de befaamde truckerballen nog minstens 2 jaar in het assortiment te houden, heeft ook Charlie Sheen……
Geposted in 
Tags: 
Het wordt een gewoonte, maar wederom is het Opa die de nieuwe dag inluidt.
Zoals jullie zien liggen mijn NoMa’Am vrienden nog in diepe rust. Is dat geen schattig gezicht zo, die 2 mannen?
M’n vrouw en kind hebben mij vanochtend vroeg verlaten. In alle stilte heb ik m’n spullen bij elkaar gezocht en m’n koffers gepakt. Jawel beste lezer, ik heb m’n koffers gepakt…
vrijdag 10:00 uur (Dampende Knorhaan)
Alles staat klaar en ik ben gereed om te vertrekken. Het feest kan wat mij betreft beginnen. Het No Ma’am Weekend – Deel 2 is van start gegaan! Voor de lezers die geen idee hebben wat dit weekend inhoudt heb ik hier wat links naar de blogs van weekend 1: post1, post2, post3, post4.
Als het goed is word ik zo opgehaald door Opa en Baard. Na onze caffeine shot zullen we ons verplaatsen naar de Sligro waar we onze primaire levensbehoeften gaan inslaan.
vrijdag 14:15 uur (Dampende Knorhaan)
We zitten nog steeds in de auto. Baard z’n blaas begint op te spelen en we moeten een noodstop maken voor een plaspauze. De stoplocatie is echter wat aan de kleine kant en Baard moet z’n stortbui onder toezicht van een gezinnetje, dat een paar meter verderop aan het lunchen was, de vrije loop laten. Eet smakelijk en onze welgemeende excuses.
vrijdag 14:30 uur (Dampende Knorhaan)
Eindelijk zijn we bij de McDonalds aanbeland en verorberen we de eerste hamburgers van dit weekend. Voor vanavond staan er overigens ook hamburgers op het menu, maar dan bereid door onze eigen chef Le Baard.
vrijdag 16:30 uur (Dampende Knorhaan)
Inmiddels zijn we aangekomen bij ons bungalowtje te ”Leuvenhorst”. M’n koffier is weer uitgepakt en m’n bed is ook al opgemaakt. Dat heb ik maar gelijk gedaan, daar ik verwacht daar vanavond laat niet meer toe in staat te zijn. Baard heeft een lekker bakkie gezet en een soort van cake aangesneden.
De drie laptops staan prominent op de eettafel en hebben een draadloze internetverbinding (hulde aan Baard! Hij was als eerste online). Uiteraard had Opa wat problemen met z’n wifi connectie en moest wat op weg geholpen worden, maar dat was gelukkig zo in orde gemaakt door Knorhaan. Opa heeft de Xtreamer op de aanwezige flatscreen en surroundinstallatie aangesloten en deze produceert nu Marillion.
vrijdag 18:50 uur (Dampende Knorhaan)
Ik hoor Le Chef Baard mopperen vanuit de keuken (ik kan hem horen aangezien de woonkamer en keuken één geheel zijn en we fysiek hooguit twee en half meter van elkaar verwijderd zijn) over het ontbreken van een snijplankje in het keukengerei. Nog meer gemopper, omdat we hier geen gasfornuis hebben, maar een keramische kookplaat. “Heiligschennis” volgens Le Chef. Maar goed, inmiddels komt er wel een aangename geur over m’n laptopscherm m’n neusholte ingewalmt. Nog even en de eerste… uuh… de volgende hamburgers van de dag worden verorberd. Ik maak alvast de weg schoon door een slok wijn te nemen. Laat die burger maar komen…
vrijdag 19:35 uur (Dampende Knorhaan)
De eerste avondburger is verleden tijd en begint aan z’n tocht richting de uitgang. Tot mijn verbazing had ik mijn hamburger sneller weggewerkt dan Opa. Dit feit zal niet misstaan in de geschiedenisboeken. Le Chef Baard laat de volgende ronde burgers knetteren op het vuur…erm… de keramische hittebron. Kom maar op met de volgende ronde zou ik zo zeggen. Z’n gemopper klinkt overigens nog steeds boven de knetterende burgers uit. De keramische warmte doet namelijk zijn kok’s hart nog niet sneller kloppen…
vrijdag 20:45 (Baard aka Le Chef)
De burgers zijn inmiddels verwerkt. Heerlijk die Angus Beef. Het werk voor vandaag zit erop. De eerste schreden op aandachttekort.nl (onze tegenhanger voor vrouwen) is gelegd. Opa en Knorhaan zijn met een vage klus voor een andere site bezig. Opa heeft zowaar de Xtreamer aan de praat gekregen waar nu David Gilmour speelt. Wat een gigant. We gaan direct David Gilmour het zwijgen opleggen en kijken naar “Mannen die vrouwen haten”. En nee, dat heeft niets met deze site te maken, maar is puur toeval. Het is de verfilming van een geweldig boek van Stieg Larsson.
[edit Baard] Film valt helaas tegen. Te veel uit het boek is weggelaten.
vrijdag 23:55 uur [wintertijd] – (Opa)
Nou Opa dan maar op de valreep voor het slapen gaan ook nog maar even een nachtmutsje dichten. Opa heeft hierboven maar even [wintertijd] genoemd, want alle klokken in ons prachtige burght staan nog op standje zomertijd. Op zich geen ramp, maar we kwamen er vanmiddag wat laat achter. Tien over half zes schrokken we wakker achter onze laptops. Shit, we moeten nog een paar noodzakelijke boodschappen doen! Vlug, vlug, voordat de winkels dicht zijn in dit dorp. Met piepende banden het terrein afgescheurd. Even later hoorden Baard en Opa (lekker saampjes boodschappen doen als een echt getrouwd stel) op de radio het nieuws van 17:00 uur. Hé? Wat? En toen viel het kwartje.
Waarom dit verhaal? Geen flauw idee, maar de flessen wijn, het glaasje port, de heerlijke oude kaas en de al om bekende trukkerbal (gehakt) hebben de gedachten wat beneveld. Het lukt dus niet meer om nog iets zinnigs te schrijven (voor zover überhaupt mogelijk).
Welterusten, en een kusje voor Oma (altijd beter zo dan de klefferige, natte werkelijkheid).
Tot morgen!
[DEZE POST WORDT GEDURENDE HET WEEKEND STEEDS BIJGEWERKT]
Heaven is over! Hells begins!
Het relax weekend zit er weer op. Times flies when you have fun!
Het huisje netjes achtergelaten zijn we met stille trom vertrokken bij Landal. Het is 11:15 uur en we rijden op de A27 ter hoogte van Amersfoort. Er heerst een stille verslagen sfeer in de auto. Het is uit met de pret! Straks moeten we weer aan de bak. Maar we zijn wel voldaan. Zo’n weekend werkt erg healing!
Wat mij enorm verbaasd heeft dit weekend is dat we meer dan de helft van de flessen wijn ongeopend mee terugnemen! Op voorhand had ik verwacht dat er een gigantische hoeveelheid onverwerkt verdriet en opgekropte frustratie weggedronken moest worden, maar niets van dit alles. Alle leden van de NoMa’Am club waren onverdeeld positief over hun thuisbasis.
Ha, ha, ha… daar had ik jullie even te pakken hé! Nee, natuurlijk hebben wij onze eigen Dr. Phil consulten/sessies gehouden. De feitelijke oorzaak van het verminderde drankverbruik lag bij onze Servicebaard! Die moest de eerste avond de giga overstap van thuisfront naar vrijheid nog een plaatsje geven. Om zijn draai te vinden probeerde hij ook de juiste dronk te vinden en laafde hiervoor verschillende soorten bier in combinatie met een lekker rood wijntje. Deze combinatie deed hem de rest van het weekend wat weeïg zijn. Hoe wij ook ons best deden, dit verlies konden wij absoluut niet compenseren (Servicebaard is onze grootverbruiker).
Nu we het toch over de Servicebaard hebben……… oké, we zijn allemaal mannen en schamen ons niet voor het ontluchten van ons lichaam (ongeacht welke kant deze luchtlating uit schiet). Maar El Servicebaard heeft ons dit weekend (on)aangenaam verrast. Of zeg eigenlijk maar (on)aangenaam vergast! Ik neem aan dat u de penetrante lucht herkent van een hele oude zolder waar u dan een oude kledingkist opentrekt en de vervlogen tijd uw neus binnendringt? Nou, houdt deze geur even vast en probeer dat te vermengen met de zure luierlucht van een pasgeborene die nog voorzien wordt van moedermelk! Et voilà, u komt in de buurt van hetgeen wij hebben moeten doorstaan!
Maar, al met al toch een geslaagd weekend en zeker voor herhaling vatbaar.
Alleen dan waarschijnlijk wel met een andere auto, want de bus van GrandMasterB heeft zijn beste tijd gehad. 130 km in een auto waarvan de airco alleen maar een stand WARM lijkt te hebben is echt geen pretje!
Een voldane Opa (MorningAfterKill)
Allereerst mijn excuses aanbieden voor het uitblijven van enig schrijven van mijn hand de afgelopen tijd, maar sinds de klap op m’n achterhoofd van oktober vorig jaar had ik niet de energie en motivatie om iets op het digitale papier te krijgen. Maar laat ik het weer eens proberen…
Voor degenen die de escapades van de no ma’am club op de voet volgen weten dat we momenteel gesitueerd zijn in één van de Landal parken in Nederland, waar we genieten van puur broederschap zonder aanwezigheid van onze wederhelften.
Tot zover de inleiding. Nu wil ik graag naar de kern van het verhaal gaan.
Zoals jullie vast weten hebben vrouwen de eigenaardige eigenschap hebben om hun mannen een rotgevoel mee te geven vlak voor het moment dat zij zonder hen plezier zouden kunnen gaan hebben. Daarom was het voor mij nog even spannend of m’n vrouw mij zomaar ongeschonden zou laten gaan. Ik bemerkte dat ze d’r best deed om niet aan deze slechte gewoonte toe te geven. Hulde!
Eenmaal vertrokken hadden we onderling een denkbeeldig turflijstje opgesteld waarop we zouden bijhouden de aantal keren dat we gebeld zouden worden door onze echtgenotes of vriendin (Ja, één van ons is technisch gezien nog vrijgezel, maar aangezien hij al jaren samenwoont voelt hij de klappen van de zweept net als de rest van ons). Deze dag zou ik zelf niet gebeld worden. Echter onze “vrijgezel” mocht tegen het einde van de middag al een telefoontje ontvangen, die z’n humeur van vrolijk naar gematigd verlaagde. Grote hoeveelheden Palm bier en wijn verzachtte zijn pijn. Voor korte duur echter, want de volgende dag voelde hij zich wat wat beroerd. Een gevoel die mij ook zou overmannen, want ook ik zou deze dag een telefoontje krijgen…
Ik wil nu graag even tegen de chronologie ingaan en een tijdsprong maken naar 2 dagen geleden (de ochtend van ons vertrek).
Het was de bedoeling dat ik ons één jaar oude zoontje van ontbijt zou voorzien. Z’n flesje ontbijtpap van 6:30 uur in de ochtend had hij inmiddels achter z’n toekomstige kiezen zitten. Het was nu 9:00 uur en tijd voor z’n fruithapje. Hiervoor gebruiken wij nog steeds die potjes met babyfruit. Ik brak het potje “appel en druif” aan en begon met goede moed de boel bij de kleine naar binnen te lepelen. Echter bij hap twee moest meneertje kokhalzen en de boel (ja ook het flesje van 6:30 uur) weer uitkotsen. Na de kleine en z’n nabije omgeving professorisch geschoond te hebben, brak ik maar een ander potje open met “yoghurt en fruit”. Na een gefaalde poging om hem eerst wat te laten drinken, begon ik opnieuw met het toedienen van het fruitontbijt. Wederom kwam de inhoud na een aantal hapjes er weer uit. Op advies van m’n vrouw pelde ik maar een banaan voor hem, die hij voor de helft verorberde. De twee aangebroken potjes stopte ik maar in de koelkast, zodat er wellicht morgenochtend een nieuwe poging gedaan kon worden door m’n vrouw.
Weer een tijdsprong, maar nu naar de dag van gisteren…
Aan het einde van de ochtend besloot ik m’n vrouw eens te bellen. Al snel bespeurde ik enige irritatie in haar stem. Echter of mijn luidruchtige broeders, die het gesprek verstoorde, of iets anders de oorzaak was kon ik nog niet inschatten. Totdat het hoge woord eruit kwam.
Echtgenote: “Je hebt gisteren onze zoon het verkeerde potje fruitontbijt gegeven, namelijk die van 8+ maanden. Daar zitten stukjes in en daarom moest hij overgeven!!”.
Ik: “Sorry, maar – Ik wist niet eens dat we die potjes hadden. Dus ik heb verder niet de potjes gelezen en gewoon de voorste gepakt.”
Echtgenote: “Je weet dat je zoon niet tegen stukjes in z’n eten kan. Je hebt natuurlijk niet opgelet, omdat je je zenuwachtig maakte voor jouw weekendje weg!!! Je wou gewoon snel snel doen…”
Ik: “Zucht…”
Als m’n vrouw zo tegen me begint dan houdt het al snel voor me op. Ik raffelde het telefoongesprek verder af. En m’n vrouw blies nog wat meer stoom door de telefoon. M’n goede humeur wat inmiddels ook wat afgenomen. Een beetje veel wijn, bier en broederschap konden me gelukkig wel genezen.
Moraal van dit verhaal: “Vroeger of laat moet je de rekening betalen voor plezier hebben zonder je echtgenoot!”
