ZinloosGezeur.nl

Archief voor de ‘Zucht’ Categorie

Zoals ik al eerder schreef in deze post begon m’n “vakantie” anders dan gepland en gewenst. Inmiddels zit het familieweekend erop. Laat me jullie in het kort het verloop hiervan even meegeven.

Over het budgethotel (Hotel Hel) kan ik kort zijn, want dat precies zoals ik had verwacht. De gehele nacht door schreeuwen Polen voor het hotel, stampende boven- en zijburen (waarschijnlijk ook Polen). Kortom: De nachtrust werd met vele onderbrekingen aan elkaar geknoopt.

Het hoogtepunt was toch zeker wel het zaterdagbezoek aan de Efteling, waar ik maar al te graag in wachtrijen van 45 minuten ging staan voor een atractie, want het wachten op één van de vele familieleden duurde nog langer. Uiteraard was het een extra drukke zaterdag, want Frans Bauer zou ook nog voor extra wachtrijen zorgen deze dag. Het is maar goed dat op deze dag de Efteling om 24:00 uur dicht ging, zodat ik voor mezelf aan het einde van de dag nog snel even de nieuwe attracties er doorheen kon jagen. Toch was dit niet genoeg om de zes uur Sprookjesbos te doen vergeten. Een dagje slenteren en wachten dus, maar gelukkig wel met Albert Heijn korting. Dat scheelde weer…zucht.

Zondag werd Antwerpen aangedaan. Nadat we de auto’s tot volledige stilstand hadden gebracht in een van de garages en het daglicht tegemoet liepen merkte ik op dat de uitgang uitkwam op de Vogeltjesmarkt. De dames merkten dit overigens ook op en schakelde, zonder een woord te reppen, gelijk over in slenterstand om één-voor-één de kleding- en overige prullariastandjes af te gaan struinen. Met angst zag ik zag een herhaling van de dag daarvoor herboren worden, dus ik trok direct aan de noodrem door de overige heren het voorstel te doen een terrasje te gaan pakken op het plein de Grote Markt, zodat de dames hun ding konden doen. De heren uit het gezelschap lieten zich dit niet twee keer vragen. Terwijl de chagrijnige blikken van de vrouwelijke helft in onze ruggen prikten, begonnen wij onze trektocht naar de vrijheid… en Leffe bier.

Vandaag (maandag) zouden we niet gaan ontbijten in het hotel, omdat ‘t daar niet te nassen was. Ik verbaasde me, toen onder luid gejuich het alternatief “IKEA-ontbijt” door de meerderheid werd goedgekeurd. Ik weet niet waarom, maar de beelden die ik daar bij krijg zijn allerminst positief. Ik denk dan aan een pak rijst dat uit een helikopter wordt gegooid in een land waar honger heerst waar vervolgens de gehele bevolking zich op probeert te storten. Of aan voedselbonnen incasseren… of een gaarkeuken waar zwervers gratis een hapje kunnen halen… Ik weet het, het zal wel weer aan mij liggen.

Maar inmiddels zijn we weer thuis. Ik had jullie al verteld dat deze week eenzijdig door m’n vrouw als kinderdagverblijf was omgetoverd. Dit blijkt echter een deel van haar snode plan. Ze heeft een tweede kinderoppassessie geregeld voor een lang weekend (ook in de vakantie) terwijl zij zelf met andere familieleden hetzelfde weekend ergens in België gaan feesten. Ik zou dus samen met m’n schoonmoeder op de kinderen moeten gaan passen!

Maar goed, ik heb m’n vakantie geannuleerd en ga morgen en in het bewuste weekend gewoon naar het werk toe. M’n vrouw denkt van niet, maar daar komt ze nog wel achter.

De laatste loodjes waren zwaar, maar eindelijk is m’n welverdiende vakantie begonnen…. tenminste dat dacht ik.

Allereerst is een week geleden m’n schoonmoeder uit Curaçao overkomen om twee maanden bij ons te logeren. Op zich heb ik daar niet zo’n probleem mee, want met schoonmoeders kan je het slechter treffen. Alleen zit je te regelmatig met een volle kamer met bezoekjes van familieleden en vrienden van de dame in kwestie. Dit vind ik echter wat minder.

M’n eerste vier dagen van de vakantie werdenl, zonder mijn inspraak, een paar weken terug al door m’n vrouw ingevuld. Ze had met andere familieleden geregeld dat we met z’n allen (pakweg 15 man)  “gezellig” een lang weekend naar Breda gaan, inclusief een bezoek aan de Efteling.

Momenteel zit de woonkamer weer vol met mensen en wordt me vrolijk verteld, dat aansluitend dit weekend we nog een nichtje van 9 te logeren krijgen voor een week lang!

Gezien de overvolle kamer was ik niet in staat om gepast te reageren (iets wat waarschijnlijk bij haar strategie hoorde), maar ik zal haar voor het slapen gaan ook een mededeling doen…

“Ik neem wel vakantie als iedereen opgezout is!!!”

M’n vrouw heeft onlangs eenzijdig besloten dat ze de sportschool weer eens gaat bezoeken. Niet omdat ze er voor mij zo nodig goed wilt uitzien, maar omdat ze een foto van d’r moeder heeft gezien. Even voor de duidelijkheid… mijn schoonmoeder woont in het buitenland en zodoende wordt het gemis aan persoonlijk contact gecompenseerd door hoge telefoonrekeningen en ijle lange emails met fotobijlagen. En op één van deze fotobijlages was duidelijk te zien (tenminste volgens mijn vrouw) dat d’r moeder flink wat kilootjes is kwijt geraakt. Nu is het zo dat m’n schoonmoeder in augustus overkomt naar Nederland om bij ons enige tijd door te brengen. Kortom: Mijn vrouw wilt ook wat kilo’s kwijt voordat d’r moeder arriveert.

Een combinatie van Zumba, lopende bandwerk, droogfietsen en een abonnement van een half jaar bij onze lokale sportschool zouden het klusje moeten gaan klaren. Iedere dinsdag-, woensdag en vrijdagavond, maar ook de zaterdagochtend staan nu in het teken van vetverlies.

Je zou denken dat ze een goede kans maakt als je het zo zou lezen, maar ik weet wel beter. Ik heb d’r al eerdere vetverliespogingen zien wagen en allen zijn tot op heden gefaald. Dit keer gaat ze er naar toe met een tweetal vriendinnen en toeval zorgde ervoor dat een collega van mij het drietal heeft gespot. Uit zijn opmerkingen tegen mij kon ik opmerken dat de enige spieren die ze trainden, de kaakspieren waren.

Waarschijnlijk ben ik de enige die gaat afvallen in deze periode aangezien er door de strakke planning geen tijd meer is om een normale maaltijd te produceren.

Hoewel een algemeen geaccepteerd spreekwoord en ikzelf beweren dat er meerdere wegen naar Rome leiden, kan ik deze visie met geen mogelijk aan mijn echtgenote d’r verstand brengen, laat staan met haar delen. Mijn vrouw is zelfs in staat om in discussie te gaan met d’r TomTom, omdat zij het allemaal beter weet. Vervolgens verdwaalt ze hopeloos, maar tot inkeer komen… nee, ho maar.

Zo kon ik afgelopen weekend op geen enkele manier ook maar iets goed doen. Ieder klein dingetje moest in haar ogen “gecorrigeerd” worden of moest met een uiting van ongenoegen aan mij worden overgebracht.

Na een gespannen weekend wou ik toch nog een poging wagen en een goede daad verrichten door m’n vrouw te helpen met het opvouwen van de was. Ik had een aantal doekjes opgevouwen, waar je eigenlijk weinig fout aan kan doen. Simpele vierkantje doekjes, die je slechts twee keer dubbel vouwt. Echter werd de gevouwen reeks grootendeels afgekeurd met als reden: Het labeltje moet aan de binnenkant zitten en niet aan de buitenkant.

Ik ben blij dat het weekend voorbij is en weer naar het werk kan…

Na zoveel jaren huwelijk en nog langer te hebben samengewoond, zou je toch denken dat je vrouw je niet meer kan doen verbazen. Echter de mijne wist dit onlangs toch te presteren.

Zoals bekend, hebben vrouwen (en indirect ook de mannen) iedere maand last van ongesteldheid. De ene vrouw heeft weer zwaardere periodes dan de andere (of de ene vrouw kan gewoon meer hebben dan de andere). Helaas heeft mijn echtgenote last van deze zwaardere categorie. Daar wij verder niet van plan zijn om aan verdere gezinsuitbreiding te gaan werken, kwam zij onlangs op het idee om een spiraaltje te laten plaatsen. Dit zou immers behalve als zaadbarricade ook ongesteldheidsremmend moeten werken en zo de pijntjes doen verminderen.

Nu had mijn vrouw een mooi moment en plaats uitgekozen om dit spiraalverhaal met mij te gaan bespreken, namelijk in de overvolle ochtendtram richting het werk. Terwijl het aantal blikken in onze richting toe begon te nemen, bleef mijn vrouw haar spiraalverhaal, met de daarbij komende in mijn optiek genante details, ten gehore brengen. Ik was met stomheid geslagen en keek haar met steeds groter wordende ogen aan, maar bij haar viel het kwartje niet. Als immers de mond open gaat, dan houden de zintuigen ”horen” en “zien” het voor gezien.

Het enige waar ik op dat moment aan kon denken is of er wellicht ook spiraaltjes bestaan ten grote van haar mond.

Zoals insiders weten is mijn geduldlontje niet erg lang. Zeg maar gerust kort. Hier haal ik dan op zijn tijd wat medicijnen voor bij de apotheek. Zoals ook vandaag.

Lees de rest van dit bericht »

Inmiddels is m’n vakantie alweer voorbij, maar ik ben jullie nog een verhaal verschuldigd van dag van onze aankomst. M’n vrouw, ons ventje en ik konden na een vliegreis van ruim 9 uur ons opmaken voor wat tijdsverdrijf op vliegveld Hato te Curaçao. Aangekomen bij het eerste loket, bleken we zo goed als achteraan te staan. Het controleren van het paspoort en verblijfsformulier blijkt niet een snelle handeling te zijn. De kleine was het al gauw zat en besloot in de hal heen-en-weer te rennen, te schreeuwen en andere passagiers lastig te vallen. Het tot orde roepen had ik al snel opgegeven, daar mijn slechtgenote daar geen poging toe deed. Na ruim een uur kwam het loket eindelijk in zicht. Zoontje lief voelde er weinig voor om z’n paspoort te laten zien en rende het loket voorbij de volgende hal in. Inmiddels had ik de paspoorten en formulier overhandigd aan de loketdame. Deze zei tegen m’n vrouw dat ze m’n zoon achterna kon gaan. Daar ons jochie nog steeds vormen van ADHD vertoonden en m’n vrouw hem nog steeds z’n gang liet gaan kon je wel zeggen dat ik aardig geirriteerd begon te raken. Vanuit de volgende hal roept m’n vrouw in gebiedende wijs naar mij toe “Vraag waar de buggy staat!”. Ik voelde me niet geroepen om de paspoortcontrolemevrouw naar deze informatie te vragen, omdat m’n logische verstand mij al vertelde dat we deze buggy vast gaandeweg nog wel tegen zouden komen. Ik gaf dus geen gehoor aan haar verzoek.

Eenmaal in de volgende hal aangekomen blijkt dat we weer achteraan in de rij staan, maar nu voor het scanapparaat voor de bagage… zucht. M’n vrouw was de hal al aan het doorzoeken naar onze buggy en vroeg mij terloops of ik nog aan haar eerdere verzoek had voldaan. Mijn antwoord stemde haar niet vrolijk natuurlijk. Maar goed, de stemming zou ieder ogenblik nog wat minder worden…

Ik stond nog steeds in de rij totdat m’n vrouw in gebarentaal aan mij duidelijk maakte dat ik haar richting op moest komen. Jawel hoor daar was de buggy corner, zoals ik al had verwacht. Daar werd me meegedeeld dat onze buggy was meegenomen door andere medepassagiers. Hun eigen buggy stond er nog en was inderdaad van hetzelfde type als die van ons met als enige verschillen dat hun buggy ogenschijnlijk had meegedaan aan de Parijs – Dakar Rally terwijl de onze net nieuw was. Ook had deze buggy wat extra rammelaars, die onze stoere vent van bijna twee jaar echt niet meer nodig heeft. Tijd voor wat uitzoekwerk voor de werknemer bij de buggy corner.

De rij bij het scanapparaat was inmiddels verdwenen, zo ook de gewonnen uurtjes van Schiphol (zie m’n vorige post). De buggynappers waren achterhaald en bleken aan de de andere kant van het eiland in een resort te zijn ingechecked. Eenmaal opgehaald door m’n schoonmoeder konden we dus gelijk doorrijden naar de buggynappers. Al-bij-al een leuke touristiche rit, dus echt erg vond ik dit niet meer. Bij het resort aangekomen kwam de mogelijk buggynapper ons al tegemoet gelopen. Hij kon ons vertellen dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de buggy in kwestie van ons zou zijn. Toen mijn ogen op de buggy waren gericht moest ik hem gelijk geven, want deze was knal rose!!! Onze buggy is donkergrijs! Z U C H T !!! In m’n gedachten zag ik ons al weer terug rijden naar Hato, totdat plots de medereizigers van de buggynappers vanuit een ander bugalowtje riepen… “Of is deze soms van jullie?”. En inderdaad, daar was onze buggy.

De vakantie kon beginnen…

Het moest er natuurlijk een keer van komen. Sinds mijn verhuizing naar de 28e verdieping is het dagelijks lastig tijdig op het perron te arriveren. Regelmatig duurt het lang voor er een lift beschikbaar is, Lees de rest van dit bericht »

Eindelijk, de laatste loodjes heb ik van me afgegooid, want ik heb vakantie! Ik kan wel zeggen dat ik er wel aan toe ben. Laat de tijd van ontspanning maar beginnen zou ik zo zeggen. De vliegtickets naar Curaçao voor het hele gezin waren al lang van te voren gereserveerd en alle benodigdheden waren al ingekocht of opgezocht, dus wat kan er nu nog fout gaan?

Nou… Genoeg natuurlijk!

Afgelopen vrijdag zou onze vlucht met de KLM om 11:55 uur vertrekken naar de zonnige oorden. Mijn ouders hadden hun diensten beschikbaar gesteld om ons naar Schiphol te brengen. Daar onze bagage te volumineus is, moest mijn echtgenote met onze kleine vent met de trein, zodat ik en de bagage met de auto mee konden. De rit verliep voorspoedig. Het was heel rustig op de weg, dus we waren zo op Schiphol. Bij binnenkomst besloten we gelijk maar even op de schermen met vertrektijden te kijken. Hhhmm vreemd, helemaal geen vluchten naar Curaçao omstreeks 12:00 uur. Een mooi moment om m’n vrouw eens te bellen en het vluchtnummer op te vragen. Met “KL735″ als trefwoord besloten we nogmaals de schermen af te struinen. M’n vader was naar het allereerste scherm toegelopen en zei na enkele seconden dat hij ons vluchtnummer gevonden had. Vertrektijd “9:35″ en status “boarding”. Het was 8:30 uur en dit was het moment dat het me duidelijk werd dat een “ontspannen vakantiegevoel” toch nog maar even moest wachten. Gedeelde smart is halve smart, dus laat ik deze update ook maar aan m’n vrouw doorgeven, die zich op het moment nog ter hoogte van Leiden bevond.

In alle kalmte verplaatste ik, m’n ouders en de bagage richting de vertrekhallen om daar op de wederfamiliehelft te wachten. Toen deze ter plaatse arriveerde werd er in alle toonhoogtes beweert dat er iets fout moest zijn. Hierna vroeg ik of ik de reservering en het incheckbewijs mocht zien. Op de reservering stond inderdaad 11:55 uur, maar op de online incheckbevestiging van gisteravond stond echt 9:35 uur.

Bij het inleveren van de koffers werd ons benadrukt dat we toch echt moesten opschieten. En deze raad hebben we maar ten harte genomen. Uiteindelijk hebben we het nog net gered.

Voordeel was wel dat we niet een paar uur op het vliegveld hoefden rond te hangen. Echter wist ik toen nog niet dat deze gewonnen uurtjes bij aankomst weer ingeleverd moesten worden…

Net als de mobiele telefoon behoort de pinpas tot één van de primaire levensbehoeften van de vrouw. Mocht één van deze middelen niet beschikbaar zijn op het gewenste tijdstip, dan is de kans groot dat het enige kleine beetje rationeel denkvermogen van de vrouw volledig plaats maakt voor een ander vermogen, namelijk: paniek zaaien. Omstanders worden in zo’n geval ongewillige slachtoffers…

Zoals ik al aangaf in een eerder berichtje van afgelopen weekend, ben ik druk bezig met een internetklus. M’n vrouw zou de kinderbijslag gaan opmaken aan kleertjes voor ons ventje. Dus dit zou voor mij betekenen, dat ik ongestoord zou kunnen doorwerken. Tenminste dat dacht ik…

[tttrrriiiiiinnnnggggg .... de telefoon gaat]

ik: Met mij.

echtgenote: Ik sta hier bij de kassa en ik kan m’n pinpas niet vinden.

ik: Zit ‘ie niet in je portemonnee ?

echtgenote: Nee! Toen ik gisteren eten bij McDonalds had gehaald had ik m’n pas los in m’n tas gedaan.

ik: Heb je goed in je tas gekeken dan?

echtgenote: Ik kan ‘m niet vinden. Wil jij even kijken waar we gisteren gegeten hebben of m’n pas daar ligt?

[ik sta op en loop naar de gewenste locatie en kijk rond...]

ik: Nee hier ligt ‘ie niet.

echtgenote: Wellicht heb ik ‘m dan met de rest van de McDonald’s afval weggegooid in de afvalcontainer. Kan je even kijken?

ik: Ok… ik bel je zo wel terug.

Zoals je wellicht vast kan voorstellen is graaien in een afvalcontainer niet één van de meest frisse karweitjes. Eenmaal in de tuin merkte ik op dat een windkracht 8 het er ook niet aangenamer op maakt. Al graaiende tussen de etensresten en ondefinieerbare plakkerige substanties kom ik bij de restmaterialen van de McDonalds, die zichzelf gelukkig hadden afgescheiden van het overige afval door zich in een plastic tasje te huisvesten. Al roerende door het tasje werden m’n armen verder versierd met frietsaus en sweet curry kipnuggitsaus. Helaas was alle moeite voor niets, want ik moest concluderen dat de pinpas zich hier niet bevond.

Vlak nadat ik m’n handen en armen gewassen had en op het moment stond om m’n vrouw het slechte nieuws te brengen, ging de telefoon…  Het was m’n vrouw.

echtgenote: Ik heb ‘m!!!

ik: Waar wast ‘ie dan?

echtgenote: In m’n tas! 

Eigenlijk had ik dat wel moeten weten. Figuurlijk sloeg ik mijzelf voor de kop, wetende dat zulke zinloze paniekaanvallen meestal erger lijken dan dat ze in werkelijkheid zijn. Negen van de tien keer is er namelijk niets aan de hand. Ik had gewoon met m’n werk door moeten gaan en de paniekaanval z’n uitwerking moeten laten. Meestal lost het probleem dan ook vanzelf op.

Mocht een soortgelijke situtie zich weer voordoen dan hoop ik dat ze d’r mobiele telefoon kwijt is, zodat ze mij met rust laat.