ZinloosGezeur.nl

Archief voor de ‘Herkenbare vrije tijd’ Categorie

Zoals ik al eerder schreef in deze post begon m’n “vakantie” anders dan gepland en gewenst. Inmiddels zit het familieweekend erop. Laat me jullie in het kort het verloop hiervan even meegeven.

Over het budgethotel (Hotel Hel) kan ik kort zijn, want dat precies zoals ik had verwacht. De gehele nacht door schreeuwen Polen voor het hotel, stampende boven- en zijburen (waarschijnlijk ook Polen). Kortom: De nachtrust werd met vele onderbrekingen aan elkaar geknoopt.

Het hoogtepunt was toch zeker wel het zaterdagbezoek aan de Efteling, waar ik maar al te graag in wachtrijen van 45 minuten ging staan voor een atractie, want het wachten op één van de vele familieleden duurde nog langer. Uiteraard was het een extra drukke zaterdag, want Frans Bauer zou ook nog voor extra wachtrijen zorgen deze dag. Het is maar goed dat op deze dag de Efteling om 24:00 uur dicht ging, zodat ik voor mezelf aan het einde van de dag nog snel even de nieuwe attracties er doorheen kon jagen. Toch was dit niet genoeg om de zes uur Sprookjesbos te doen vergeten. Een dagje slenteren en wachten dus, maar gelukkig wel met Albert Heijn korting. Dat scheelde weer…zucht.

Zondag werd Antwerpen aangedaan. Nadat we de auto’s tot volledige stilstand hadden gebracht in een van de garages en het daglicht tegemoet liepen merkte ik op dat de uitgang uitkwam op de Vogeltjesmarkt. De dames merkten dit overigens ook op en schakelde, zonder een woord te reppen, gelijk over in slenterstand om één-voor-één de kleding- en overige prullariastandjes af te gaan struinen. Met angst zag ik zag een herhaling van de dag daarvoor herboren worden, dus ik trok direct aan de noodrem door de overige heren het voorstel te doen een terrasje te gaan pakken op het plein de Grote Markt, zodat de dames hun ding konden doen. De heren uit het gezelschap lieten zich dit niet twee keer vragen. Terwijl de chagrijnige blikken van de vrouwelijke helft in onze ruggen prikten, begonnen wij onze trektocht naar de vrijheid… en Leffe bier.

Vandaag (maandag) zouden we niet gaan ontbijten in het hotel, omdat ‘t daar niet te nassen was. Ik verbaasde me, toen onder luid gejuich het alternatief “IKEA-ontbijt” door de meerderheid werd goedgekeurd. Ik weet niet waarom, maar de beelden die ik daar bij krijg zijn allerminst positief. Ik denk dan aan een pak rijst dat uit een helikopter wordt gegooid in een land waar honger heerst waar vervolgens de gehele bevolking zich op probeert te storten. Of aan voedselbonnen incasseren… of een gaarkeuken waar zwervers gratis een hapje kunnen halen… Ik weet het, het zal wel weer aan mij liggen.

Maar inmiddels zijn we weer thuis. Ik had jullie al verteld dat deze week eenzijdig door m’n vrouw als kinderdagverblijf was omgetoverd. Dit blijkt echter een deel van haar snode plan. Ze heeft een tweede kinderoppassessie geregeld voor een lang weekend (ook in de vakantie) terwijl zij zelf met andere familieleden hetzelfde weekend ergens in België gaan feesten. Ik zou dus samen met m’n schoonmoeder op de kinderen moeten gaan passen!

Maar goed, ik heb m’n vakantie geannuleerd en ga morgen en in het bewuste weekend gewoon naar het werk toe. M’n vrouw denkt van niet, maar daar komt ze nog wel achter.

De laatste loodjes waren zwaar, maar eindelijk is m’n welverdiende vakantie begonnen…. tenminste dat dacht ik.

Allereerst is een week geleden m’n schoonmoeder uit Curaçao overkomen om twee maanden bij ons te logeren. Op zich heb ik daar niet zo’n probleem mee, want met schoonmoeders kan je het slechter treffen. Alleen zit je te regelmatig met een volle kamer met bezoekjes van familieleden en vrienden van de dame in kwestie. Dit vind ik echter wat minder.

M’n eerste vier dagen van de vakantie werdenl, zonder mijn inspraak, een paar weken terug al door m’n vrouw ingevuld. Ze had met andere familieleden geregeld dat we met z’n allen (pakweg 15 man)  “gezellig” een lang weekend naar Breda gaan, inclusief een bezoek aan de Efteling.

Momenteel zit de woonkamer weer vol met mensen en wordt me vrolijk verteld, dat aansluitend dit weekend we nog een nichtje van 9 te logeren krijgen voor een week lang!

Gezien de overvolle kamer was ik niet in staat om gepast te reageren (iets wat waarschijnlijk bij haar strategie hoorde), maar ik zal haar voor het slapen gaan ook een mededeling doen…

“Ik neem wel vakantie als iedereen opgezout is!!!”

Zelf ben ik niet zo’n fan van het rondsturen van moppen, grappige Powerpoint presentaties en andere junk mail naar massa’s emailcontacten. Helaas is mijn emailadres opgenomen in zo’n bulk emailgroep, dus ik krijg wel eens van die ongewilde berichten binnen. Echter vandaag ontving ik er één, die ik wel kon appreciëren.

Heren, zeg nou eerlijk, hoe vaak zeurt uw echtgenote aan uw oor over het volgende…

“We doen nooit iets samen!”

“Je bent nooit romantisch tegen me!”

Eens en voor altijd wil ik met de volgende bewijsstukken deze beschuldigingen uit de wereld helpen.

M’n vrouw heeft onlangs eenzijdig besloten dat ze de sportschool weer eens gaat bezoeken. Niet omdat ze er voor mij zo nodig goed wilt uitzien, maar omdat ze een foto van d’r moeder heeft gezien. Even voor de duidelijkheid… mijn schoonmoeder woont in het buitenland en zodoende wordt het gemis aan persoonlijk contact gecompenseerd door hoge telefoonrekeningen en ijle lange emails met fotobijlagen. En op één van deze fotobijlages was duidelijk te zien (tenminste volgens mijn vrouw) dat d’r moeder flink wat kilootjes is kwijt geraakt. Nu is het zo dat m’n schoonmoeder in augustus overkomt naar Nederland om bij ons enige tijd door te brengen. Kortom: Mijn vrouw wilt ook wat kilo’s kwijt voordat d’r moeder arriveert.

Een combinatie van Zumba, lopende bandwerk, droogfietsen en een abonnement van een half jaar bij onze lokale sportschool zouden het klusje moeten gaan klaren. Iedere dinsdag-, woensdag en vrijdagavond, maar ook de zaterdagochtend staan nu in het teken van vetverlies.

Je zou denken dat ze een goede kans maakt als je het zo zou lezen, maar ik weet wel beter. Ik heb d’r al eerdere vetverliespogingen zien wagen en allen zijn tot op heden gefaald. Dit keer gaat ze er naar toe met een tweetal vriendinnen en toeval zorgde ervoor dat een collega van mij het drietal heeft gespot. Uit zijn opmerkingen tegen mij kon ik opmerken dat de enige spieren die ze trainden, de kaakspieren waren.

Waarschijnlijk ben ik de enige die gaat afvallen in deze periode aangezien er door de strakke planning geen tijd meer is om een normale maaltijd te produceren.

Hoewel een algemeen geaccepteerd spreekwoord en ikzelf beweren dat er meerdere wegen naar Rome leiden, kan ik deze visie met geen mogelijk aan mijn echtgenote d’r verstand brengen, laat staan met haar delen. Mijn vrouw is zelfs in staat om in discussie te gaan met d’r TomTom, omdat zij het allemaal beter weet. Vervolgens verdwaalt ze hopeloos, maar tot inkeer komen… nee, ho maar.

Zo kon ik afgelopen weekend op geen enkele manier ook maar iets goed doen. Ieder klein dingetje moest in haar ogen “gecorrigeerd” worden of moest met een uiting van ongenoegen aan mij worden overgebracht.

Na een gespannen weekend wou ik toch nog een poging wagen en een goede daad verrichten door m’n vrouw te helpen met het opvouwen van de was. Ik had een aantal doekjes opgevouwen, waar je eigenlijk weinig fout aan kan doen. Simpele vierkantje doekjes, die je slechts twee keer dubbel vouwt. Echter werd de gevouwen reeks grootendeels afgekeurd met als reden: Het labeltje moet aan de binnenkant zitten en niet aan de buitenkant.

Ik ben blij dat het weekend voorbij is en weer naar het werk kan…

Hoewel ikzelf ooit lead-schreeuwer/bassist ben geweest in een death metal band, ben ik toch erg op stilte gesteld. Dat m’n persoonlijke paradijsje van serene rust dikwijls wordt geruïneerd door het geschreeuw van kind en/of vrouw behoeft geen verdere toelichting lijkt me. Ook mezelf toevoegen aan grote mensenmassa’s is niet mijn ding. Mijn nekharen gaan bijvoorbeeld al overeind staan als ik word geacht mee te gaan plunderen in een overbevolkt winkelcentrum de dag voor Kerstmis. Mijn ideaalbeeld van boodschappen doen is dan ook gewoon thuis, achter de computer, bij een internetshop. 

Maar zoals in meerdere relaties is het een kwestie van geven en nemen. Zo nu ook met Valentijnsdag…

Vrouwlief had het idee geopperd om met z’n drietjes ‘s ochtends bij de Mc Donalds te gaan ontbijten om daarna naar de Bubbeljungle te gaan. Dit laatste is een kinderspeelparadijs te Leiderdorp. Ik kon het me al helemaal voorstellen… m’n kind en vrouw schreeuwend, maar dan keer factor 100. Kinderspeelparadijs? Nee, dit is Papahel! Ik begon zowaar in een god te geloven, zodat ik smekend om vergiffenis kon bidden… Dit bleek niet zo te werken.

Moeders presteerde het om op de heenweg tot tweemaal toe bij het naderen van de Mc Donalds een omtrekkende beweging maken, door de route richting de benzinepomp te pakken in plaats van die naar de Mac. En een afslag missen op een snelweg is helaas wat minder snel gecorrigeerd dan in een woonwijk. De kleine, die bij het aanzicht van de twee gouden boogjes (die gele “M” voor als je het niet snapt) direct aanslaat als een hond bij het minste geringste geluid, bleef snikkend om z’n Mc Nuggets vragen, terwijl moeders tegelijkertijd zichzelf een minderwaardigheidscomplex begon aan te praten. Met het ontbijtje bij de Mac was verder weinig mis. Het was er niet druk, dus ik kon me in redelijke rust voorbereiden op de beproeving die mij te wachten stond.

Eenmaal binnen gekomen in Papahel, bleken m’n ergste angsten zich te hebben gemanifesteerd tot pakweg 200 kleine kinderen en diens ouders. Onze kleine was niet meer te houden en ging volledig op in deze massahysterie. Na drie uur papafolteringen, vond mama het mooi geweest en werd er besloten de weg richting huis te gaan zoeken. Zoonlief had echter andere plannen. Hij was immers nog lang niet klaar om het paradijs te verlaten. Net zo min als Adam dat was zo’n 4046 jaar v. Chr. Maar ook hij heeft het hier niet voor het zeggen en werd al huilend en blerrend afgevoerd richting de auto, die spoedig weer de rust tegemoet zou rijden.

Inmiddels is m’n vakantie alweer voorbij, maar ik ben jullie nog een verhaal verschuldigd van dag van onze aankomst. M’n vrouw, ons ventje en ik konden na een vliegreis van ruim 9 uur ons opmaken voor wat tijdsverdrijf op vliegveld Hato te Curaçao. Aangekomen bij het eerste loket, bleken we zo goed als achteraan te staan. Het controleren van het paspoort en verblijfsformulier blijkt niet een snelle handeling te zijn. De kleine was het al gauw zat en besloot in de hal heen-en-weer te rennen, te schreeuwen en andere passagiers lastig te vallen. Het tot orde roepen had ik al snel opgegeven, daar mijn slechtgenote daar geen poging toe deed. Na ruim een uur kwam het loket eindelijk in zicht. Zoontje lief voelde er weinig voor om z’n paspoort te laten zien en rende het loket voorbij de volgende hal in. Inmiddels had ik de paspoorten en formulier overhandigd aan de loketdame. Deze zei tegen m’n vrouw dat ze m’n zoon achterna kon gaan. Daar ons jochie nog steeds vormen van ADHD vertoonden en m’n vrouw hem nog steeds z’n gang liet gaan kon je wel zeggen dat ik aardig geirriteerd begon te raken. Vanuit de volgende hal roept m’n vrouw in gebiedende wijs naar mij toe “Vraag waar de buggy staat!”. Ik voelde me niet geroepen om de paspoortcontrolemevrouw naar deze informatie te vragen, omdat m’n logische verstand mij al vertelde dat we deze buggy vast gaandeweg nog wel tegen zouden komen. Ik gaf dus geen gehoor aan haar verzoek.

Eenmaal in de volgende hal aangekomen blijkt dat we weer achteraan in de rij staan, maar nu voor het scanapparaat voor de bagage… zucht. M’n vrouw was de hal al aan het doorzoeken naar onze buggy en vroeg mij terloops of ik nog aan haar eerdere verzoek had voldaan. Mijn antwoord stemde haar niet vrolijk natuurlijk. Maar goed, de stemming zou ieder ogenblik nog wat minder worden…

Ik stond nog steeds in de rij totdat m’n vrouw in gebarentaal aan mij duidelijk maakte dat ik haar richting op moest komen. Jawel hoor daar was de buggy corner, zoals ik al had verwacht. Daar werd me meegedeeld dat onze buggy was meegenomen door andere medepassagiers. Hun eigen buggy stond er nog en was inderdaad van hetzelfde type als die van ons met als enige verschillen dat hun buggy ogenschijnlijk had meegedaan aan de Parijs – Dakar Rally terwijl de onze net nieuw was. Ook had deze buggy wat extra rammelaars, die onze stoere vent van bijna twee jaar echt niet meer nodig heeft. Tijd voor wat uitzoekwerk voor de werknemer bij de buggy corner.

De rij bij het scanapparaat was inmiddels verdwenen, zo ook de gewonnen uurtjes van Schiphol (zie m’n vorige post). De buggynappers waren achterhaald en bleken aan de de andere kant van het eiland in een resort te zijn ingechecked. Eenmaal opgehaald door m’n schoonmoeder konden we dus gelijk doorrijden naar de buggynappers. Al-bij-al een leuke touristiche rit, dus echt erg vond ik dit niet meer. Bij het resort aangekomen kwam de mogelijk buggynapper ons al tegemoet gelopen. Hij kon ons vertellen dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de buggy in kwestie van ons zou zijn. Toen mijn ogen op de buggy waren gericht moest ik hem gelijk geven, want deze was knal rose!!! Onze buggy is donkergrijs! Z U C H T !!! In m’n gedachten zag ik ons al weer terug rijden naar Hato, totdat plots de medereizigers van de buggynappers vanuit een ander bugalowtje riepen… “Of is deze soms van jullie?”. En inderdaad, daar was onze buggy.

De vakantie kon beginnen…

Eindelijk, de laatste loodjes heb ik van me afgegooid, want ik heb vakantie! Ik kan wel zeggen dat ik er wel aan toe ben. Laat de tijd van ontspanning maar beginnen zou ik zo zeggen. De vliegtickets naar Curaçao voor het hele gezin waren al lang van te voren gereserveerd en alle benodigdheden waren al ingekocht of opgezocht, dus wat kan er nu nog fout gaan?

Nou… Genoeg natuurlijk!

Afgelopen vrijdag zou onze vlucht met de KLM om 11:55 uur vertrekken naar de zonnige oorden. Mijn ouders hadden hun diensten beschikbaar gesteld om ons naar Schiphol te brengen. Daar onze bagage te volumineus is, moest mijn echtgenote met onze kleine vent met de trein, zodat ik en de bagage met de auto mee konden. De rit verliep voorspoedig. Het was heel rustig op de weg, dus we waren zo op Schiphol. Bij binnenkomst besloten we gelijk maar even op de schermen met vertrektijden te kijken. Hhhmm vreemd, helemaal geen vluchten naar Curaçao omstreeks 12:00 uur. Een mooi moment om m’n vrouw eens te bellen en het vluchtnummer op te vragen. Met “KL735″ als trefwoord besloten we nogmaals de schermen af te struinen. M’n vader was naar het allereerste scherm toegelopen en zei na enkele seconden dat hij ons vluchtnummer gevonden had. Vertrektijd “9:35″ en status “boarding”. Het was 8:30 uur en dit was het moment dat het me duidelijk werd dat een “ontspannen vakantiegevoel” toch nog maar even moest wachten. Gedeelde smart is halve smart, dus laat ik deze update ook maar aan m’n vrouw doorgeven, die zich op het moment nog ter hoogte van Leiden bevond.

In alle kalmte verplaatste ik, m’n ouders en de bagage richting de vertrekhallen om daar op de wederfamiliehelft te wachten. Toen deze ter plaatse arriveerde werd er in alle toonhoogtes beweert dat er iets fout moest zijn. Hierna vroeg ik of ik de reservering en het incheckbewijs mocht zien. Op de reservering stond inderdaad 11:55 uur, maar op de online incheckbevestiging van gisteravond stond echt 9:35 uur.

Bij het inleveren van de koffers werd ons benadrukt dat we toch echt moesten opschieten. En deze raad hebben we maar ten harte genomen. Uiteindelijk hebben we het nog net gered.

Voordeel was wel dat we niet een paar uur op het vliegveld hoefden rond te hangen. Echter wist ik toen nog niet dat deze gewonnen uurtjes bij aankomst weer ingeleverd moesten worden…

De afgelopen tijd ben ik in de weekenden druk doende met een internetklus, dat enige concentratie van mij vereist. Regelmatig wordt m’n concentratie doorbroken door m’n mede gezinsleden, deurbel of telefoon. De telefoon en duurbel zet je natuurlijk niet uit. Van m’n ventje van nog geen twee jaar kan je niets anders verwachten, want kinderen vragen nu eenmaal aandacht. Maar m’n aangetrouwde wederhelft… tja… die had weer een typisch gevalletje van zinloos gevraag…

Vanuit de keuken klinkt er plots…

Echtgenote: Wat wil je eten vanavond?

Ik: Tja… goede vraag (lees: ik heb geen idee)

[het is even stil]

Echtgenote: Zeg het dan!!!

Ik: Het maakt mij niet uit.

Echtgenote: Zeg dan wat je wilt eten!!

[enige bedenktijd verstrijkt]

Ik: Chili Con Carne???

Echtgenote: Ik heb nog spare ribs in de vriezer. Zullen we dat eten dan?

Ik: Ik vind het best.

Echtgenote: Zullen we dan Chili Con Carne morgen eten?

Ik: Is goed.

Echtgenote: Nee. Weet je wat? Morgen eten we pasta met vis.

De enige vraag die nu bij mij in gedachte herrijst is…

WAAROM VRAAG JE ME HET DAN???

Zucht… ik doe weer een poging om verder te gaan met die internetklus.

In de islamitische gemeenschap is het de gewoonte dat de vrouw toestemming moet vragen aan de man als zij bijvoorbeeld het huis wilt verlaten. Ze moet hem dan ook vertellen waar ze naar toe gaat. Tot voor kort was het voor de rest van de Nederlandse bevolking niet veel anders. Echter het eerste daadwerkelijke resultaat om het één-en-ander gelijk te trekken dateerde uit 1922. De vrouwen mochten toen voor het eerst hun stem uitbrengen bij de algemene verkiezingen. Echter hier stopte het niet.

Op 14 juni 1956 werd er een streep door de ‘Wet van handelingsonbekwaamheid’ getrokken. Vrouwen mochten vanaf dat moment gaan werken, zelf een bankrekening openen en zonder toestemming van hun echtgenoot op reis. Onthoud vooral dit laatste punt, want daar kom ik zo op terug!!!

In 1971 werden de volgende punten uit het wetboek verwijderd: de man is “het hoofd van de echtvereniging” en de vrouw is aan hem “gehoorzaamheid verschuldigd”.

Anno 2009 lijkt het erop dat de grens der gelijkheid gepasseerd is en de regels nu langzaam maar zeker verder in het voordeel van de vrouw lijken te gelden. Oude afgeschafte regels worden als ongeschreven wetten gehanteerd, maar nu ten nadele van de man. Waarop baseer ik dit? Nou dat zal ik je vertellen…

Wij, de auteurs op dit forum, willen graag een weekendje weg. Een zogenaamde no ma’am weekend (zie deze post voor de eerste editie). In eerste instantie wordt op zo’n weekendje-weg-voorstel door deno ma’amers positief gereageerd. Totdat een aantal van ons toestemming (jawel!) probeert te vragen aan het vrouwelijk thuisfront. Dan verschijnen per mail de eerste terugkrabsels. Een smoes zoals “De komende maanden kan ik niet, want ik moet eerstnog met m’n vrouw op vakantie.” wordt onder ogen gebracht. Uiteraard steekt er meer achter zo’n opmerking, want hoe kan het nou dat een kort mannenweekendje een nog nietingeplande vakantie in de weg kan zitten? Ook al zou de vakantie wel al geboekt zijn, is er echt geen plek meer in de agenda? Dit ruikt naar angst en onderdrukking!

Opa kwam zelfs al met een voorstel om binnen deNo Ma’am club eenafscheidingsbeweging op te zetten. Een deel voor de vrije man en een deel van de man die onderworpen is aan de vrouw. Het probleem hierbij is echter dat we dan ons doel missen. We moeten ons juist verenigen en vechten voor onze vrijheid en gelijke rechten!!!!

Ik weet dat de weg naar “gelijkheid en vrijheid” een lange en moeizame tocht is. Uiteraard zal ik ook niet proberen om deze eindbestemming binnen afzienbare tijd te bereiken. Laten we met kleine stapjes in degoede richting beginnen. Hierbij wil ik dan een oproep doen aan onze echtgenotes:

“Dames, gun uw man a.u.b. een weekendje weg!”