ZinloosGezeur.nl

Archief voor augustus, 2008

Al maanden klaagt man’s aangetrouwde huisgenoot dat het stormkapje van de schoorsteen scheefhangt. Het liefst zou ze er een hele nieuwe op willen hebben. Belachelijk natuurlijk want als een nieuw kapje al mooier is, dan is er geen hond die zal opvallen dat er boven op de schoorsteen op het dak een mooi kapje zit. Vandaag zou de schoorsteenveger komen om, zoals de naam al zegt, de schoorsteen te vegen.

"En denk eraan schat, er komt GEEN nieuwe kap à 150 euri op!
 Wat die oplichters ook zeggen, je houdt voet bij stuk en laat ze het kapje gewoon alleen rechtzetten "

Veel te vroeg stonden de heren vegers al voor de deur, maar oké dat kwam goed uit.
Dan kan ik zelf de zaak afhandelen en in de gaten houden dat we niet afgezet worden.
Na een half uur waren ze klaar en kon ik naar mijn werk.

Toen ik een paar meter van mijn huis verwijderd was kon ik het toch niet nalaten om even te stoppen en even te kijken hoe het nieuwe stormkapje van 150 euri er van een afstandje uitzag.

MorningAfterKill

Zo af en toe ben ik aangewezen op de Randstadrail voor vervoer richting den Haag. Vandaag was het weer eens zover. Aangezien we vanmiddag de musical Tarzan gaan bekijken in het Circustheater word ik met de auto opgepikt. De fiets blijft vandaag dus in de schuur.

En elke keer is het weer een beleving. Ik loop het perron op, en bij het horen van de ‘pling plong’ trekken al mijn spieren in mijn nek zich al samen. Ja hoor “In verband met een technisch probleem rijden de treinen onregelmatig”. Zeg maar gerust dat ze altijd onregelmatig rijden. Ik ga niet vaak met de Randstadrail, maar er is altijd wel wat.

Uiteindelijk komt er dan wel een tochtende veewagen aanrijden. Onbegrijpelijk hoe erg het kan tochten in een trein. Er is geen enkele plaats tochtvrij. Het luisteren naar mijn radio in de trein heb ik al opgegeven. Op maximaal volume kan ik Edwin Evers niet eens horen.

Gelukkig per 1 oktober naar Rotterdam, en dan ben ik elke dag aangewezen op de randstadrail………

GrandmasterB 

Ik kan natuurlijk niet achterblijven met mijn startpost. Dit valt niet mee aangezien mijn gedachten momenteel hoofdzakelijk negatief zijn. En in deze omstrandigheden is m.i. het onverstandig iets te gaan schrijven. Nu ik er weer over nadenk, deze negatieve gedachten heb ik eigenlijk al heel lang. Lang geleden was ik al verzot op de muziek van Tanita Tikaram. Je weet wel, van Twist in my sobriety. Door velen werd deze muziek ondergebracht in het genre Deprirock. Ik heb dat toen nooit zo ervaren, maar als ik er nu naar luister zit hier toch wel een kern van waarheid in. Muziek is een van de middelen die mij uit een negatieve stemming kunnen halen. Merkwaardig is wel dat een van de beste nummers hiervoor van de Eagles is , Lyin Eyes. Wat een kunstwerk. Vreemd, want ook dit nummer is niet echt vrolijk te noemen, althans de tekst niet. En het mooiste nummer van Abba vind ik “The day before you came”…….
De komende tijd gaan jullie meer van mij horen !
GrandmasterB

Ja, ik leef nog. Heb me ff een weekje afgezonderd van de buitenwereld (Ja, nog meer dan normaal). Overmorgen twee weekjes naar Frankrijk, daarna weer back to business..

ps. zoals jullie wellicht hebben gezien: het menu is gefixed, postheader aangepast en auteurs toegevoegd aan de sidebar.

De sirenes gaan weer af. Nee, dit is geen oefening, maar voor het is voor ‘t eggie. De kans dat er oorlog gaat uitbreken is nagenoeg zeker, doch ik ben op zoek naar een schuilkelder in de hoop dat de ellende aan mij voorbij gaat. Ik moet alert blijven en vooral de confontatie proberen te vermijden. Enige vorm van contact ("oog", "spraak", etc.) kan leiden (lijden?) tot ernstige conflictsituaties.

Jawel… m’n vrouw moet weer ongesteld worden.

Dampende Knorhaan

Dagje uit
Welliswaar alweer een maandje geleden, maar desalniettemin wil ik jullie dit toch niet onthouden. Oma (mijn aantrouwsel) wilde een dagje weg met mij, mijn dochter, mijn schoonzoon, de kids & de kleinkids. En wat doe je dan…. je gaat op de drukste en warmste dag van het jaar gezellig naar het Linnaeushof !
Voor degene die het Linnaeushof niet kennen, dat is een speeltuin voor streng gereformeerde mensen. Althans dat vermoed ik, want er lopen wel erg veel grote gezinnen rond met moeders met knotjes.

De heenreis
De mensen die mij kennen, weten dat ik slecht tegen de warmte en slecht tegen herrie kan. Dus de keuze voor deze dag en deze locatie werd door mij al niet erg in dank afgenomen. Het begint natuurlijk al thuis. Moeders (oma dus) begint te ADHD’en. Op de één of andere manier zijn vrouwen niet ontworpen om op reis te gaan, ongeacht de duur en afstand van de reis. Eindelijk op weg beginnen die 2 gasten (zoon van 10 en puberzoon van 14) achterin te klieren (kinderen zijn ook niet reisproof).
Al enigszins geprikkeld sluit ik mij (achter) aan bij de file in Bennebroek (daar bevindt deze verveeltuin zich).

Het park
Eenmaal het park binnen valt me meteen op dat het eigenlijk wel meevalt met de drukte, maar ja wij waren vroeg en schijn bedriegt zoals altijd. Zoals ik later die dag ervaarde (ervoer?) verdubbelde het aantal wezens zich per uur. Geheel vertrouwend op de betrouwbare mannelijke intuïtie (vrouwen hebben ook een vorm van intuïtie, maar de toegevoegde waarde daarvan is mij nog niet duidelijk na bijna 52 jaar), liep ik regelrecht op het (enige) restaurant af en claimde een tafel met wat stoelen onder een parasol. Dat deze intuïtie een goede raadgever was, bleek de rest van de dag wel.
Ik heb me de hele dag vermaakt met het verdedigen van "ons" plekkie.

De dag
Warm dat het was en OVERAL, maar danook OVERAL kinderen!
Je hoorde, voelde, rook, zag en onderging kinderen. Gillende, blérende, rennende, springende, huilende, schreeuwende en klierende mormels. En daarboven op nog eens een hele colonne schreeuwen moeders met even zoveel irritante buggy’s. Wat ook zo spuugvervelend aan die moeders is, is dat ze altijd zolang op het toilet bezig zijn. En wat krijg je dan, dan gaan die andere ongeduldige moeders met hun irritante hun-plas-niet-kunnen-ophoudende-voortbrengsels gewoon de herentoilet in gebruik nemen.
En daar kan ik dan zooooo pissig over worden.

Maar aan alle leuke dingen komt een eind en zo ook aan deze dag.
Gelukkig hebben we de foto’s nog!

MorningAfterKill

Van ons mannen wordt verwacht dat we rekening houden met onze vrouwen wanneer ze in opperste staat van prikkelbaarheid verkeren. Aangezien deze donderdagen (Ik heb het niet over de dag na woensdag, maar ik probeerde een symboliek te leggen met de donder, die gepaard gaat met bliksem als het onweert) enigszins vaststaan, wil ik deze even tegen jullie aanhouden om zo to een conclusie te komen, die geen van ons zal doen verbazen.

1. De maandelijkse ongesteldheid

Trek daar gerust een week voor uit. Doe gelijk ook maar de week ervoor, want als ze weten dat het eraan zit te komen dan hebben ze het al op de heupen. Gauw al een halve maand dus he, heren!!!

 
2. De biologische klok aka Nesteldrang

Zoals de biologische klok thuis tikt, tikt het nergens. Als de vrouw eenmaal aan kinderen wilt beginnen is er geen houden meer aan. Je kan het als man tevergeefs proberen uit te stellen, maar dat leidt alleen tot overemotionele sessies en meer donderdagen. Ze zal sjacherijnig blijven totdat je er aan toegeeft. Daarbij zal ze zich alle beschikbare onredelijkheid aanwenden en tegen je gebruiken. Om jouw pijn te verzachten, kan je jezelf nog wijs proberen te maken dat je vrouw er zelf niets aan kan doen, maar dat ze ook slechts een slaaf-der-hormoonhuishouding is.

3. Postnatale Depressie

Eenmaal gezwicht voor het ouderschap, denkende dat een kind de relatie met je vrouw positief zal beinvloeden… Vergeet het maar!!! Vrouwen worden pertinent niet vrolijker, gezelliger of aantrekkelijker na een zwangerschap. Waarschijnlijk gieren de hormonen nog steeds door haar aderen, want alles wat je doet is nog fouter dan voor de zwangerschap. Zelf heb ik geen idee hoe lang deze ongein duurt, want ik zit er nog midden in.

4. Overgang

Dit heb ik nog in het vooruitzicht staan, maar dat schijnt ook nog wel een aantal jaren te kunnen duren. Ik kijk er nu al kokhalsend naar uit. Wellicht dat één der rijpere no ma’amers hier wat meer informatie over kan verschaffen.

De conclusie die ik hieruit trek is dat vrouwen over het algemeen het grootste deel van de tijd niet te genieten zijn.

Dampende Knorhaan

"Pap, je kleindochter is binnenkort jarig en ze wil graag een poppenhuis.
Ik heb op Marktplaats een poppenhuis alvast voor je gekocht voor weinig. Als je dat een beetje opknapt en dat als verjaardagskado geeft, ben je helemaal "The Men"."
Aangezien ik een weekje vrij heb, leek me dit wel een haalbaar initiatief.
Dus hup in de auto en op weg naar het poppenhuisadres.
Een beetje opknappen? Een beetje opknappen? Hier moet je verdorie een aannemer opzetten om deze ruïne tot leven te wekken! Voor het vervoer moest er een touw omheen om te voorkomen dat het uit elkaar viel.
En binnenin het poppenhuis was het al niet veel beter. Zucht..

Aangezien ondergetekende over een paar behoorlijk knuisten beschikt en het "poppenhuis" daarentegen over kleine kamertjes was de lol er al gauw af. Na een keertje vast te hebben gezeten in het deurtje van de gang naar de badkamer en bij het hardhandig terugtrekken mijn vinger opengehaald aan een uitstekend spijkertje (handig in een poppenhuis voor kleine kinderen), heb ik maar besloten om het bouwval in zijn geheel te demonteren en opnieuw op te bouwen.  Fijn hoor zo’n vrije week!

Dag 1:
Demonteren, opmeten, nadenken en vervolgens alle Doe-Het-Zelf zaken afrijden om een betaalbare oplossing te zoeken voor de materialen.

Dag 2 t/m 4:
"Opa" zit lekker in het schuurtje te knutselen en "Oma" zit op zolder achter de naaimachine de gordijntjes te naaien. Hoe zo? Lekker burgerlijk!

Nog maar 3 dagen en dan mag ik weer naar m’n werk

MorningAfterKill

Al enige tijd loop ik met dezelfde gedachte. Bijna dwangmatig trekt het keer-op-keer mijn aandacht en kan ik aan niets anders denken. Het zegt me: “Ik ben toe aan wat nieuws!”. Eigenlijk is het niet zo gek, want m’n huidige is al aardig op leeftijd en het nieuwe is er toch echt wel vanaf. Ik kan er dan ook weinig aan doen, dat ik er niet echt meer warm voor loop. Vandaar die gedachten, begrijp je?

Je gaat een beetje om je heen kijken. Ik durf het nog geen orienteren te noemen, want daarvoor moet je eerst een knoop doorhakken en dat heb ik nog niet gedaan. Ik zie zoveel leuks, maar andere gedachten weerhouden mij ervan om tot upgraden over te gaan. Als je namelijk eenmaal voor wat nieuws gaat, weet je van te voren dat de bevrediging slechts van korte duur is. Tijd zal ook immers dit genot wegnemen en zal je weer moeten upgraden om de leegte te vullen. En denk vooral al aan al het gedoe er omheen. Nee, ik wacht nog even…