ZinloosGezeur.nl

Archief voor januari, 2009

Een van mijn grootste frustraties in dit land is dat je altijd en eeuwig op je spullen moet letten. De enige manier om te voorkomen dat je fiets gejat of gesloopt wordt,  is het nemen van een vouwfiets.  Zelfs het besturen van een oud wrak is tegenwoordig niet meer genoeg.  Ook deze wordt gejat.  Ik hoop dat de huidige bereider geschept wordt door een auto.  Inmiddels is dit in mijn fietsloopbaan de 5e gestolen fiets,  waarvan er natuurlijk nooit een boven water gekomen is.  Wel heb ik ooit een keer een fiets uit het politiedepot in Delft gehaald. Mijn racefiets was gestolen,  en ik heb er toen een aangewezen die er op leek….

Ik denk nog met weemoed terug aan een wielertocht waaraan wij jaren geleden aan meededen. Tijdens een van de tussenstops werd de racefiets van een van de deelnemers gestolen. Jammer voor de dief dat hij niet snel genoeg kon ontsnappen. Hij zal nog lang teruggedacht hebben aan de klappen die hij toen kreeg.

Maar goed,  ik maar weer een oude fiets opknappen om naar het station te rijden. Benieuwd hoe lang deze daar ongeschonden blijft staan.

GrandmasterB

Hallo, hier is Opa weer eens.

Het is alweer een tijdje geleden, maar Opa had ff een writersblock (en dat hebben de companen Servicebaard en Dampende Knorhaan al veel langer en vaker geloof ik!).
Maar goed, een maandje rust heeft Opa goed gedaan.
Zelfs zoveel goed dat hij met een flinke dosis (en naar later bleek een overdosis) optimisme besloten heeft om een laptop + internet bij zijn moeder te introduceren.

Overgrootoma zoals zij zich zelf pleegt te noemen woont 200 km van Opa vandaan (en veel dichterbij moet je niet willen) en bejaart met de dag meer. Met als gevolg dat zij ook meer aan huis gekluisterd raakt. Dus i.p.v. 1 à 2 maal per maand de lange rit te moeten plegen om ma’s geplooide wangen te kussen, besloot Opa om old granny te leren rijden op de electronische snelweg.

Om voortijdig commentaar van de rest van de familie te voorkomen had Opa het instituut Overgrootoma op het hart gedrukt om haar krakende kaken stijf op elkaar te houden en pas haar digitale geboorte openbaar te maken als ze bekwaam genoeg was om zelfstandig een mailtje te kunnen versturen. Waarschijnlijk was zij er al veer eerder dan ik achter dat dit eerder een digitale miskraam zou worden, want de hele familie wist het de volgende dag al en de telefoon van Opa maakte overuren.

Na de verhitte gemoederen gesust te hebben ging Opa aan de slag. Eerst maar eens een uitgebreide handleiding maken met vooral veel, héél veel voorbeeldplaatjes. Al zegt Opa het zelf; het is een waar kunstwerk geworden. En kinderlijk eenvoudig! Maar…. zoals al gauw bleek… niet kindselijk eenvoudig genoeg. Dan maar een hele duidelijke maar vooral simpele face2face uitleg.

Overgrootoma is vergeetachtig. En niet zo maar vergeetachtig, nee mega vergeetachtig! Er zullen nu lezers denken; bedoelt Opa niet gewoon dat Overgrootoma aan het D..teren of Alzh..men is?

Ja, daar raakt opa ook steeds meer van overtuigd. Na een middag, avond en ochtend intensieve (lees continue ontploffingsgevaar) begeleiding heeft Opa het voor elkaar dat Overgrootoma zonder briefje de aan/uitknop kan vinden en dat Overgrootoma niet voordurend met haar vinger de icoontjes door het kwetsbare lcd-scherm heen probeert te drukken. Maar… Overgrootoma is razend enthousiast en is absoluut van plan om alles onder de knie te krijgen (zucht…).
Op de muis zit nu een stikker met het opschrift “muis” en op de linker muisknop zit een stikker “linkermuisknop=klik”. Het stikkertje op het scrollwieltje bleef niet zitten, dus daar zal Overgrootoma mij nog wel een paar keer voor bellen!

Het laatste uur van mijn verblijf heb ik Overgrootoma proberen te overtuigen om vooral veel vrienden uit te nodigen die enige ervaring hebben met E-mail zodat die samen met haar de mailtjes kunnen lezen en beantwoorden.

Gelukkig heeft Opa nummerherkenning op zijn telefoon en woont Opa’s lieve zus vlak naast Overgrootoma   

En nu maar hopen dat er gauw een enorme berg stof op die laptop verschijnt !

Opa MorningAfterKill

Over 12 dagen gaat het gebeuren.  De losers gaan kamp opslaan in een bunker nabij Apeldoorn voor een weekendje.  Moeders,  laat je dochters gewoon buiten,  want wij blijven binnen En wel hierom:

Beste Mona,

Enige tijd geleden was ik op bezoek bij een vriend,  samen met 2 andere vrienden. Er was daar ook een hond aanwezig, En Mona, deze hond schoof steeds met z’n mannelijkheid tegen mijn benen. En dat deed hij alleen bij mij.  Ik moest hem zelf hardhandig van mijn been aftrekken. Mona, toen ik deze week daar was weer hetzelfde liedje.  Het hondje was alleen een stuk jonger. Ik word daar erg onzeker van. Waarom krijgt deze hond niet een vrouwelijk speelkameraadje.  Mona, ik ben ten einde raad. Wat is er mis met mij. Kan ik hier iets aan doen,  of zijn de anderen te afstotelijk voor de hond waardoor hij alleen naar mij komt. En nog een laatste vraag, kan ik de stomerijkosten van mijn broek op de eigenaar van de hond verhalen ?  Mona, ik wacht met smart op antwoord.

GrandmasterB

Ik had het kunnen weten vanochtend.  Vol goede moed ging ik de deur uit. Maar dat was snel over.  Op het station las ik in de krant (Metro) dat het vandaag nationale depridag was.  De 3e maandag van het jaar.  En inderdaad. Dat was het ook.

In ons personeelsblad staat altijd een artikel ‘De dag van’.  Altijd vrolijke dagen vol met leuke uitdagingen.  Vandaag ‘De dag van’  GrandmasterB.

7:15 In de pisregen op het station lees ik dat het nationale depridag is. Ik heb het nog niet gelezen of er wordt omgeroepen dat de trein uitgevallen is. Na 20 minuten kleumen op het perron arriveert er een reeds volle veewagen. Met zo’n 200 lotgenoten vecht ik mij naar binnen. Een lekker ontspannen reis…

8:20 Ik heb  het gehaald. Veel te laat op het werk.  De problemen hebben zich inmiddels opgestapeld.  De telefoon gaat doorlopend.  Ik heb om 9 uur een afspraak. Lekker ontspannen allemaal.

9:00 Met klotsende oksels meld ik mij bij de vergadering.

9:02 Tring. Probleem, ik kan weer terug naar mij burotje. Daar ben ik 2 uur bezig een externe partij uit te leggen dat ze mij een bestandje moeten sturen. Valt allemaal niet mee.

12:00 We gaan naar de lunchzaal. De cateraar heeft belsloten de cassieres te ontslaan.  We moeten zelf afrekenen. Gaat allemaal veel sneller.  De rijen zijn nu tot aan de ingang van de kantine. Als ik na een kwartier eindelijk aan tafel zit is mijn kroket al koud.

14:00 Beoordelingsgesprek. Voor het volgend jaar moeten we ‘targets’ gaan bepalen. Weer een nieuw middel om medewerkers op af te rekenen.

17:30 Weer naar huis. Het pist weer van de regen. Er komt deze keer wel een trein, maar een ‘halve’.   Wederom de hele weg tegen anderen aangehangen. Deze keer gelukkig niemand flauwgevallen.

Ik snap niet waarom de 3e maandag nationale depridag genoemd wordt.

Doe mij nog een paar van die pillen…..

GrandmasterB

Als geoefend gebruiker van het openbaar vervoer zou ik beter moeten weten. Vandaag heb ik mij weer eens laten verschalken door een Taartmans *.

Al jaren staat er elke ochtend een echtpaar, van oosterse komaf, op het perron. Een triest tafereel. Gezellig, elke dag samen in de trein. Over het algemeen zorg ik ervoor dat ik bij een andere deur sta, echter soms is de uitzending van Edwin Evers op 538 zo leuk,  dat ik niet goed oplet. Vandaag dus weer een keer. Ik werd binnendoor ‘weggezet’ door ‘de vrouw’ en zij slaagde er na deze laffe aktie in de laatste zitplaats in de trein te bemachtigen. Deze onoplettendheid betekent voor mij dus weer het hele stuk staan.  Geweldig. Dit zal mij dus niet meer gebeuren.  Vanaf nu zal ik elke ochtend scherp zijn en de deur gesloten houden voor ‘de vrouw’.

* Het schaamteloos binnendringen van het openbaar vervoer waarbij geen enkel middel geschuwd wordt. Ook niet het gebruiken van een koffer als stootbuffer.

GrandmasterB