Archief voor februari, 2009
februari 23rd, 2009 | 
Auteur: 
Zoals algemeen bekend zit er in chocolade een stof die je weer vrolijk maakt. Aangezien er bij mij thuis twee zeurende vrouwen rondlopen zoek ik regelmatig mijn heil bij chocolade.
Geposted in 
Er zijn van die momenten in je leven dat je denkt alles voor elkaar te hebben en dan pakt het toch nog volledig anders uit. De losers (GrandMasterB?) onder ons herkennen dat gevoel vast wel. Op welk moment je precies uit de bocht bent gevlogen wordt vaak niet duidelijk, maar de gevolgen merk je weldegelijk!
Zomaar een willekeurig voorbeeld uit mijn inmiddels zeer omvangrijke archief van onopgeloste vreemdheden.
We liggen in bed. Ik begin net een beetje op te warmen. Ik kijk naar Joe Swail tegen Ronnie O’sullivan op Eurosport. “Heb jij het licht in de gang uitgedaan? ” Ja, antwoord ik. Ik ben namelijk de enige in huis die de hele dag overal de lichten weer uitdoet.
De 53-jarige Collin Scully was niet geamuseerd toen zijn vrouw in extase de naam van een andere man kreunde. Aanvankelijk was het nog best gezellig in de slaapkamer van Collin en zijn vrouw, totdat Tracy (39) tijdens de vrijpartij opeens ‘Ohhhhh, Paul’ kreunde. Lees de rest van dit bericht »
De hele dag hoor of zie je niet anders. Op de radio. Op de televisie. In de krant. Metro, Spits of De Pers. Je wordt er doorlopend aan herinnerd. We zitten in een depressie. Lees de rest van dit bericht »
Ik zal de laatste zijn om toe te geven dat ik zelf strak stuur. En volgens mijn omgeving rijd ik als een oud wijf, maar onderstaande filmpje laat zien hoe het met de stuurmanskunst van een vrouw is.Overigens doet mij dit denken aan een voorval van enige tijd geleden. Lees de rest van dit bericht »
Sinds enige tijd worden Servicebaard en ondergetekende verplicht tot het spelen van Kolonisten van Catan (steden en ridders variant). Om ons te lokken heeft Opa zelfs een peperdure speciale uitvoering aangeschaft.
Heaven is over! Hells begins!
Het relax weekend zit er weer op. Times flies when you have fun!
Het huisje netjes achtergelaten zijn we met stille trom vertrokken bij Landal. Het is 11:15 uur en we rijden op de A27 ter hoogte van Amersfoort. Er heerst een stille verslagen sfeer in de auto. Het is uit met de pret! Straks moeten we weer aan de bak. Maar we zijn wel voldaan. Zo’n weekend werkt erg healing!
Wat mij enorm verbaasd heeft dit weekend is dat we meer dan de helft van de flessen wijn ongeopend mee terugnemen! Op voorhand had ik verwacht dat er een gigantische hoeveelheid onverwerkt verdriet en opgekropte frustratie weggedronken moest worden, maar niets van dit alles. Alle leden van de NoMa’Am club waren onverdeeld positief over hun thuisbasis.
Ha, ha, ha… daar had ik jullie even te pakken hé! Nee, natuurlijk hebben wij onze eigen Dr. Phil consulten/sessies gehouden. De feitelijke oorzaak van het verminderde drankverbruik lag bij onze Servicebaard! Die moest de eerste avond de giga overstap van thuisfront naar vrijheid nog een plaatsje geven. Om zijn draai te vinden probeerde hij ook de juiste dronk te vinden en laafde hiervoor verschillende soorten bier in combinatie met een lekker rood wijntje. Deze combinatie deed hem de rest van het weekend wat weeïg zijn. Hoe wij ook ons best deden, dit verlies konden wij absoluut niet compenseren (Servicebaard is onze grootverbruiker).
Nu we het toch over de Servicebaard hebben……… oké, we zijn allemaal mannen en schamen ons niet voor het ontluchten van ons lichaam (ongeacht welke kant deze luchtlating uit schiet). Maar El Servicebaard heeft ons dit weekend (on)aangenaam verrast. Of zeg eigenlijk maar (on)aangenaam vergast! Ik neem aan dat u de penetrante lucht herkent van een hele oude zolder waar u dan een oude kledingkist opentrekt en de vervlogen tijd uw neus binnendringt? Nou, houdt deze geur even vast en probeer dat te vermengen met de zure luierlucht van een pasgeborene die nog voorzien wordt van moedermelk! Et voilà, u komt in de buurt van hetgeen wij hebben moeten doorstaan!
Maar, al met al toch een geslaagd weekend en zeker voor herhaling vatbaar.
Alleen dan waarschijnlijk wel met een andere auto, want de bus van GrandMasterB heeft zijn beste tijd gehad. 130 km in een auto waarvan de airco alleen maar een stand WARM lijkt te hebben is echt geen pretje!
Een voldane Opa (MorningAfterKill)
Allereerst mijn excuses aanbieden voor het uitblijven van enig schrijven van mijn hand de afgelopen tijd, maar sinds de klap op m’n achterhoofd van oktober vorig jaar had ik niet de energie en motivatie om iets op het digitale papier te krijgen. Maar laat ik het weer eens proberen…
Voor degenen die de escapades van de no ma’am club op de voet volgen weten dat we momenteel gesitueerd zijn in één van de Landal parken in Nederland, waar we genieten van puur broederschap zonder aanwezigheid van onze wederhelften.
Tot zover de inleiding. Nu wil ik graag naar de kern van het verhaal gaan.
Zoals jullie vast weten hebben vrouwen de eigenaardige eigenschap hebben om hun mannen een rotgevoel mee te geven vlak voor het moment dat zij zonder hen plezier zouden kunnen gaan hebben. Daarom was het voor mij nog even spannend of m’n vrouw mij zomaar ongeschonden zou laten gaan. Ik bemerkte dat ze d’r best deed om niet aan deze slechte gewoonte toe te geven. Hulde!
Eenmaal vertrokken hadden we onderling een denkbeeldig turflijstje opgesteld waarop we zouden bijhouden de aantal keren dat we gebeld zouden worden door onze echtgenotes of vriendin (Ja, één van ons is technisch gezien nog vrijgezel, maar aangezien hij al jaren samenwoont voelt hij de klappen van de zweept net als de rest van ons). Deze dag zou ik zelf niet gebeld worden. Echter onze “vrijgezel” mocht tegen het einde van de middag al een telefoontje ontvangen, die z’n humeur van vrolijk naar gematigd verlaagde. Grote hoeveelheden Palm bier en wijn verzachtte zijn pijn. Voor korte duur echter, want de volgende dag voelde hij zich wat wat beroerd. Een gevoel die mij ook zou overmannen, want ook ik zou deze dag een telefoontje krijgen…
Ik wil nu graag even tegen de chronologie ingaan en een tijdsprong maken naar 2 dagen geleden (de ochtend van ons vertrek).
Het was de bedoeling dat ik ons één jaar oude zoontje van ontbijt zou voorzien. Z’n flesje ontbijtpap van 6:30 uur in de ochtend had hij inmiddels achter z’n toekomstige kiezen zitten. Het was nu 9:00 uur en tijd voor z’n fruithapje. Hiervoor gebruiken wij nog steeds die potjes met babyfruit. Ik brak het potje “appel en druif” aan en begon met goede moed de boel bij de kleine naar binnen te lepelen. Echter bij hap twee moest meneertje kokhalzen en de boel (ja ook het flesje van 6:30 uur) weer uitkotsen. Na de kleine en z’n nabije omgeving professorisch geschoond te hebben, brak ik maar een ander potje open met “yoghurt en fruit”. Na een gefaalde poging om hem eerst wat te laten drinken, begon ik opnieuw met het toedienen van het fruitontbijt. Wederom kwam de inhoud na een aantal hapjes er weer uit. Op advies van m’n vrouw pelde ik maar een banaan voor hem, die hij voor de helft verorberde. De twee aangebroken potjes stopte ik maar in de koelkast, zodat er wellicht morgenochtend een nieuwe poging gedaan kon worden door m’n vrouw.
Weer een tijdsprong, maar nu naar de dag van gisteren…
Aan het einde van de ochtend besloot ik m’n vrouw eens te bellen. Al snel bespeurde ik enige irritatie in haar stem. Echter of mijn luidruchtige broeders, die het gesprek verstoorde, of iets anders de oorzaak was kon ik nog niet inschatten. Totdat het hoge woord eruit kwam.
Echtgenote: “Je hebt gisteren onze zoon het verkeerde potje fruitontbijt gegeven, namelijk die van 8+ maanden. Daar zitten stukjes in en daarom moest hij overgeven!!”.
Ik: “Sorry, maar – Ik wist niet eens dat we die potjes hadden. Dus ik heb verder niet de potjes gelezen en gewoon de voorste gepakt.”
Echtgenote: “Je weet dat je zoon niet tegen stukjes in z’n eten kan. Je hebt natuurlijk niet opgelet, omdat je je zenuwachtig maakte voor jouw weekendje weg!!! Je wou gewoon snel snel doen…”
Ik: “Zucht…”
Als m’n vrouw zo tegen me begint dan houdt het al snel voor me op. Ik raffelde het telefoongesprek verder af. En m’n vrouw blies nog wat meer stoom door de telefoon. M’n goede humeur wat inmiddels ook wat afgenomen. Een beetje veel wijn, bier en broederschap konden me gelukkig wel genezen.
Moraal van dit verhaal: “Vroeger of laat moet je de rekening betalen voor plezier hebben zonder je echtgenoot!”
Vervelen? Heimwee? Ruzie? Niks van dit alles !
Vandaag zijn de gordijnen even open geweest.
Helaas hebben we een nogal nors uitziende nieuwsgierige buurman (zo vreemd is het toch niet een huisje met 4 mannen en de gordijnen de hele dag dicht?), daarom toch maar weer gauw gesloten.
De dag begon met een lekker ontbijtje. Helaas (voor de omgeving) werden hier de zoveelste eieren geserveerd.
En dan moet er natuurlijk gewerkt worden!
Dus gezamenlijk de toekomstige layout van www.zinloosgezeur.nl doorgenomen.
Uiteraard onder het genot van een hapje en een drankje, want als je plezier in je werk hebt gaat het allemaal veel beter.
Ten behoeve van onze wederechtelijk weightwatchers….. ‘t is allemaal volledig verantwoord en geheel compliant aan Sonja Bakker (zie stikker op pak) !
Tijd voor ontspanning… en wat is dan leuker dan een gezellig gezelschapsspel!
U begrijpt natuurlijk wel dat al het bovenstaande in scene is gezet om de vrouwelijke thuisbasis gerust te stellen!
groetjes,
Les NoMa’Am’ers!
Tags: 
