Archief voor februari, 2010
februari 20th, 2010 | 
Auteur: Opa: “Oma, waar is de oplader van deze mobiele telefoon?”
Oma: “In de bovenste lade van de commode. Het is die met het platte stekkertje!”
Geposted in 
Tags: 
Hoewel ikzelf ooit lead-schreeuwer/bassist ben geweest in een death metal band, ben ik toch erg op stilte gesteld. Dat m’n persoonlijke paradijsje van serene rust dikwijls wordt geruïneerd door het geschreeuw van kind en/of vrouw behoeft geen verdere toelichting lijkt me. Ook mezelf toevoegen aan grote mensenmassa’s is niet mijn ding. Mijn nekharen gaan bijvoorbeeld al overeind staan als ik word geacht mee te gaan plunderen in een overbevolkt winkelcentrum de dag voor Kerstmis. Mijn ideaalbeeld van boodschappen doen is dan ook gewoon thuis, achter de computer, bij een internetshop.
Maar zoals in meerdere relaties is het een kwestie van geven en nemen. Zo nu ook met Valentijnsdag…
Vrouwlief had het idee geopperd om met z’n drietjes ‘s ochtends bij de Mc Donalds te gaan ontbijten om daarna naar de Bubbeljungle te gaan. Dit laatste is een kinderspeelparadijs te Leiderdorp. Ik kon het me al helemaal voorstellen… m’n kind en vrouw schreeuwend, maar dan keer factor 100. Kinderspeelparadijs? Nee, dit is Papahel! Ik begon zowaar in een god te geloven, zodat ik smekend om vergiffenis kon bidden… Dit bleek niet zo te werken.
Moeders presteerde het om op de heenweg tot tweemaal toe bij het naderen van de Mc Donalds een omtrekkende beweging maken, door de route richting de benzinepomp te pakken in plaats van die naar de Mac. En een afslag missen op een snelweg is helaas wat minder snel gecorrigeerd dan in een woonwijk. De kleine, die bij het aanzicht van de twee gouden boogjes (die gele “M” voor als je het niet snapt) direct aanslaat als een hond bij het minste geringste geluid, bleef snikkend om z’n Mc Nuggets vragen, terwijl moeders tegelijkertijd zichzelf een minderwaardigheidscomplex begon aan te praten. Met het ontbijtje bij de Mac was verder weinig mis. Het was er niet druk, dus ik kon me in redelijke rust voorbereiden op de beproeving die mij te wachten stond.
Eenmaal binnen gekomen in Papahel, bleken m’n ergste angsten zich te hebben gemanifesteerd tot pakweg 200 kleine kinderen en diens ouders. Onze kleine was niet meer te houden en ging volledig op in deze massahysterie. Na drie uur papafolteringen, vond mama het mooi geweest en werd er besloten de weg richting huis te gaan zoeken. Zoonlief had echter andere plannen. Hij was immers nog lang niet klaar om het paradijs te verlaten. Net zo min als Adam dat was zo’n 4046 jaar v. Chr. Maar ook hij heeft het hier niet voor het zeggen en werd al huilend en blerrend afgevoerd richting de auto, die spoedig weer de rust tegemoet zou rijden.
Zoals wel vaker gebeurt, heeft Oma weer eens commentaar op het doen en laten van Opa.
Zoals het er nu op lijkt wordt komende week weer eens ons langverwachte No-mam avondje georganiseerd ten huize van Opa. De vorige No-mam avond bij Baard ging niet door in verband met een BOBprobleem *
