Archief voor juli, 2010
juli 29th, 2010 | 
Auteur: 
De laatste loodjes waren zwaar, maar eindelijk is m’n welverdiende vakantie begonnen…. tenminste dat dacht ik.
Allereerst is een week geleden m’n schoonmoeder uit Curaçao overkomen om twee maanden bij ons te logeren. Op zich heb ik daar niet zo’n probleem mee, want met schoonmoeders kan je het slechter treffen. Alleen zit je te regelmatig met een volle kamer met bezoekjes van familieleden en vrienden van de dame in kwestie. Dit vind ik echter wat minder.
M’n eerste vier dagen van de vakantie werdenl, zonder mijn inspraak, een paar weken terug al door m’n vrouw ingevuld. Ze had met andere familieleden geregeld dat we met z’n allen (pakweg 15 man) “gezellig” een lang weekend naar Breda gaan, inclusief een bezoek aan de Efteling.
Momenteel zit de woonkamer weer vol met mensen en wordt me vrolijk verteld, dat aansluitend dit weekend we nog een nichtje van 9 te logeren krijgen voor een week lang!
Gezien de overvolle kamer was ik niet in staat om gepast te reageren (iets wat waarschijnlijk bij haar strategie hoorde), maar ik zal haar voor het slapen gaan ook een mededeling doen…
“Ik neem wel vakantie als iedereen opgezout is!!!”
Geposted in Gezeur, Herkenbare vrije tijd, Hoe was jouw dag, Prozac World, Zucht | 
Tags: Dampende Knorhaan, Gezeur, Zucht | 
5 Reakties »
Om er lekker met eega een paar dagen tussenuit te zijn had ik een hotelletje in Duitsland, aan de Rijn, geboekt. Low-budget natuurlijk. Ik moet wel aan mijn reputatie denken. Natuurlijk wel eerst de recenties goed gelezen. Deze waren zonder uitzondering positief over het door een Nederlands echtpaar gerunde hotel. Duitsland here we come.
In het hotel worden wij ontvangen door een op officer Craptree gelijkende man en net zo onverstaanbaar. Hoezo Nederlanders. Het blijkt dat het hotel sinds een week overgenomen is omdat de Nederlanders in verband met ziekte terug naar Nederland zijn. Craptree begrijpt weinig, hij weet niet hoe de inschrijving werkt, zucht. Omdat het pinapparaat niet werkt reken ik maar contant de reissom af. Wij krijgen kamer 301, met uitzicht op het goederentracee van de Deutsche Bundesbahn. Elke 5 minuten dendert hier een enorme goederentrein overheen. Met het raam dicht slapen is ook geen optie. Onder het platte dak zonder airco betekent dit 40 graden in de slaapkamer. Wij nemen het geluid maar voor lief. Als wij net te bed liggen breekt de hel los beneden ons. Het blijkt dat er een groep van 50 Engelse schoolkinderen in het hotel verblijft….. Engelse schookinderen zijn gelukkig niet luidruchtig.
Craptree staat ook achter de bar. Helaas. Het verschil tussen rode en witte wijn is hem al niet duidelijk. Laat staan tussen droge en zoete wijn. Wanneer hij me een koffielikeur wil brengen als ik om een dessertwijn vraag geef ik het op. Ook het opdienen van het eten is een feest. Een voor een wordt alles naar de verschillende tafels gebracht. Soms ook naar de goede. Meer dan 1 ding tegelijk dragen lukt niet. Van een rondje voor iedereen heeft hij helemaal nog nooit gehoord.
Ook het vertrek uit het hotel verloopt niet erg soepel. Volgens Craptree a.k.a. Basil heb ik nog niet betaald. Uiteindelijk heeft dit een flinke echtelijke ruzie tussen Basil en Sybil tot gevolg. Het levert ons wel een lekkere fles wijn op…. Lekker weer naar huis.
Het volgende berichtje komt ook van Fok.nl. Met stomheid was ik geslagen toen ik al de zogenaamde gemaakte opmerkingen voor ogen kreeg. Vooral de laatste opmerking over de hamburger kan echt niet in.
Toch vraag ik me af of de dames in kwestie dit hele verhaal niet wat hebben opgeblazen, daar ze meesteressen zijn in de kunst der overdrijving…
Dames, hou jullie benen bij elkaar!
Een Australische restauranteigenaar heeft zich de woede op de hals gehaald van een groepje vrouwen. Volgens John Spellman moeten moeders hun benen maar bij elkaar houden.
Spellman runt een exclusief Italiaans restaurant in Darwin. Een 35-jarige vrouw boekte onlangs een tafeltje voor vijf vrouwen, waarvan een met een jonge baby. “Ik had ‘s morgens nog gevraagd of we met de buggy wel binnen mochten, want dat mag niet overal“, vertelt Katie.
“Toen we weer weggingen, riep hij ons plotseling na: ‘Jullie vrouwen kunnen maar beter jullie benen dichthouden of jullie eindigen nog zoals jullie vriendin.’ Ik zei dat hij een smeerlap was en toen antwoordde hij dat mijn vriendin hangtieten had en dat ik waarschijnlijk een slappe kut had. Hij gebruikte letterlijk dat woord.”
Spellman wist eerder al het nieuws te bereiken door klanten tien Austalische dollar, zo’n zeven euro, extra te laten betalen als ze teenslippers droegen. Toen een klant hierover zijn beklag deed, haalde de restauranteigenaar een tientje uit de kassa en gaf hem deze. “Koop maar ergens een hamburger“, voegde hij eraan toe. Op het nieuwste incident wilde Spellman geen commentaar geven.
bron: Fok.nl
Op Fok.nl kwam ik het onderstaande bericht tegen over een vrouw die allergisch is voor geld. Ik vind overigens wel dat deze vorm van geldallergie nog een vrij milde reactie is van moeder natuur. Ze heeft bijvoorbeeld hardere maatregelen genomen tegen zaken zoals: sexverkeer met te veel verschillende deelnemers, ozonverdelging, etc. etc.
Maar goed, je kan het ook zien als een eerste waarschuwing, dames! Laat het niet uit uw gat uit de hand lopen, maar bezin u nu het nog kan. Denk aan het spreekwoord: “Een gewaarschuwde vrouw… luistert toch niet”… of zoiets…
Vrouw blijkt allergisch voor geld
Hoewel de meeste vrouwen gek zijn op geld, weigert Yvonne Simon de munten en biljetten aan te raken. De Britse is namelijk allergisch voor geld.
Simon kan slechts nog pinnen en afrekenen per credit card. Ze ontdekte de zeldzame allergie doordat ze telkens op onverklaarbare wijze uitslag kreeg op haar handen. “Het feit dat ik steeds maar weer uitslag kreeg aan mijn handen en niet wist waardoor dat werd veroorzaakt, maakte mijn leven tot een hel“, verklaart de vrouw.
Door haar allergie voor geld zwellen haar handen op en is ze niet in staat te werken. “Ik was altijd bang om ontslagen te worden.”
Na een reeks van medische onderzoeken kwam aan het licht dat Simon overgevoelig is voor de verf op bankbiljetten en het metaal van de munten. “Er zat maar één ding op. Mijn portemonnee weggooien en met mijn pasjes betalen.”
Bron: Scientias
Zoals wij allemaal weten kan de hedendaagse moderne vrouw niet meer zonder mobiel. Kijk maar om je heen, op de fiets, in de auto, in de trein. Overal de mobiel aan het oor. Alle problemen worden en plein publiek besproken, hoe privé of banaal dan ook. Niets is te gek.
Wij als zinlooszeurders komen wij natuurlijk aan alle vrouwenwensen tegemoet en bieden nu Zinloosgezeur.nl ook mobiel aan.
Gewoon www.zinloosgezeur.nl op de mobiel en de techniek doet de rest.
Met de regelmaat van de klok moet Opa na een gezellig NoMa’Am avondje voorovergebogen de toiletzitting knuffelen.
