ZinloosGezeur.nl

Berichten Tagged ‘Dampende Knorhaan’

Zoals ik al eerder schreef in deze post begon m’n “vakantie” anders dan gepland en gewenst. Inmiddels zit het familieweekend erop. Laat me jullie in het kort het verloop hiervan even meegeven.

Over het budgethotel (Hotel Hel) kan ik kort zijn, want dat precies zoals ik had verwacht. De gehele nacht door schreeuwen Polen voor het hotel, stampende boven- en zijburen (waarschijnlijk ook Polen). Kortom: De nachtrust werd met vele onderbrekingen aan elkaar geknoopt.

Het hoogtepunt was toch zeker wel het zaterdagbezoek aan de Efteling, waar ik maar al te graag in wachtrijen van 45 minuten ging staan voor een atractie, want het wachten op één van de vele familieleden duurde nog langer. Uiteraard was het een extra drukke zaterdag, want Frans Bauer zou ook nog voor extra wachtrijen zorgen deze dag. Het is maar goed dat op deze dag de Efteling om 24:00 uur dicht ging, zodat ik voor mezelf aan het einde van de dag nog snel even de nieuwe attracties er doorheen kon jagen. Toch was dit niet genoeg om de zes uur Sprookjesbos te doen vergeten. Een dagje slenteren en wachten dus, maar gelukkig wel met Albert Heijn korting. Dat scheelde weer…zucht.

Zondag werd Antwerpen aangedaan. Nadat we de auto’s tot volledige stilstand hadden gebracht in een van de garages en het daglicht tegemoet liepen merkte ik op dat de uitgang uitkwam op de Vogeltjesmarkt. De dames merkten dit overigens ook op en schakelde, zonder een woord te reppen, gelijk over in slenterstand om één-voor-één de kleding- en overige prullariastandjes af te gaan struinen. Met angst zag ik zag een herhaling van de dag daarvoor herboren worden, dus ik trok direct aan de noodrem door de overige heren het voorstel te doen een terrasje te gaan pakken op het plein de Grote Markt, zodat de dames hun ding konden doen. De heren uit het gezelschap lieten zich dit niet twee keer vragen. Terwijl de chagrijnige blikken van de vrouwelijke helft in onze ruggen prikten, begonnen wij onze trektocht naar de vrijheid… en Leffe bier.

Vandaag (maandag) zouden we niet gaan ontbijten in het hotel, omdat ‘t daar niet te nassen was. Ik verbaasde me, toen onder luid gejuich het alternatief “IKEA-ontbijt” door de meerderheid werd goedgekeurd. Ik weet niet waarom, maar de beelden die ik daar bij krijg zijn allerminst positief. Ik denk dan aan een pak rijst dat uit een helikopter wordt gegooid in een land waar honger heerst waar vervolgens de gehele bevolking zich op probeert te storten. Of aan voedselbonnen incasseren… of een gaarkeuken waar zwervers gratis een hapje kunnen halen… Ik weet het, het zal wel weer aan mij liggen.

Maar inmiddels zijn we weer thuis. Ik had jullie al verteld dat deze week eenzijdig door m’n vrouw als kinderdagverblijf was omgetoverd. Dit blijkt echter een deel van haar snode plan. Ze heeft een tweede kinderoppassessie geregeld voor een lang weekend (ook in de vakantie) terwijl zij zelf met andere familieleden hetzelfde weekend ergens in België gaan feesten. Ik zou dus samen met m’n schoonmoeder op de kinderen moeten gaan passen!

Maar goed, ik heb m’n vakantie geannuleerd en ga morgen en in het bewuste weekend gewoon naar het werk toe. M’n vrouw denkt van niet, maar daar komt ze nog wel achter.

De laatste loodjes waren zwaar, maar eindelijk is m’n welverdiende vakantie begonnen…. tenminste dat dacht ik.

Allereerst is een week geleden m’n schoonmoeder uit Curaçao overkomen om twee maanden bij ons te logeren. Op zich heb ik daar niet zo’n probleem mee, want met schoonmoeders kan je het slechter treffen. Alleen zit je te regelmatig met een volle kamer met bezoekjes van familieleden en vrienden van de dame in kwestie. Dit vind ik echter wat minder.

M’n eerste vier dagen van de vakantie werdenl, zonder mijn inspraak, een paar weken terug al door m’n vrouw ingevuld. Ze had met andere familieleden geregeld dat we met z’n allen (pakweg 15 man)  “gezellig” een lang weekend naar Breda gaan, inclusief een bezoek aan de Efteling.

Momenteel zit de woonkamer weer vol met mensen en wordt me vrolijk verteld, dat aansluitend dit weekend we nog een nichtje van 9 te logeren krijgen voor een week lang!

Gezien de overvolle kamer was ik niet in staat om gepast te reageren (iets wat waarschijnlijk bij haar strategie hoorde), maar ik zal haar voor het slapen gaan ook een mededeling doen…

“Ik neem wel vakantie als iedereen opgezout is!!!”

Op Fok.nl kwam ik het onderstaande bericht tegen over een vrouw die allergisch is voor geld. Ik vind overigens wel dat deze vorm van geldallergie nog een vrij milde reactie is van moeder natuur. Ze heeft bijvoorbeeld hardere maatregelen genomen tegen zaken zoals: sexverkeer met te veel verschillende deelnemers, ozonverdelging, etc. etc.

Maar goed, je kan het ook zien als een eerste waarschuwing, dames! Laat het niet uit uw gat uit de hand lopen, maar bezin u nu het nog kan. Denk aan het spreekwoord: “Een gewaarschuwde vrouw… luistert toch niet”… of zoiets…

Hoewel de meeste vrouwen gek zijn op geld, weigert Yvonne Simon de munten en biljetten aan te raken. De Britse is namelijk allergisch voor geld.

Simon kan slechts nog pinnen en afrekenen per credit card. Ze ontdekte de zeldzame allergie doordat ze telkens op onverklaarbare wijze uitslag kreeg op haar handen. “Het feit dat ik steeds maar weer uitslag kreeg aan mijn handen en niet wist waardoor dat werd veroorzaakt, maakte mijn leven tot een hel“, verklaart de vrouw.

Door haar allergie voor geld zwellen haar handen op en is ze niet in staat te werken. “Ik was altijd bang om ontslagen te worden.”

Na een reeks van medische onderzoeken kwam aan het licht dat Simon overgevoelig is voor de verf op bankbiljetten en het metaal van de munten. “Er zat maar één ding op. Mijn portemonnee weggooien en met mijn pasjes betalen.”

Bron: Scientias

Zelf ben ik niet zo’n fan van het rondsturen van moppen, grappige Powerpoint presentaties en andere junk mail naar massa’s emailcontacten. Helaas is mijn emailadres opgenomen in zo’n bulk emailgroep, dus ik krijg wel eens van die ongewilde berichten binnen. Echter vandaag ontving ik er één, die ik wel kon appreciëren.

Heren, zeg nou eerlijk, hoe vaak zeurt uw echtgenote aan uw oor over het volgende…

“We doen nooit iets samen!”

“Je bent nooit romantisch tegen me!”

Eens en voor altijd wil ik met de volgende bewijsstukken deze beschuldigingen uit de wereld helpen.

M’n vrouw heeft onlangs eenzijdig besloten dat ze de sportschool weer eens gaat bezoeken. Niet omdat ze er voor mij zo nodig goed wilt uitzien, maar omdat ze een foto van d’r moeder heeft gezien. Even voor de duidelijkheid… mijn schoonmoeder woont in het buitenland en zodoende wordt het gemis aan persoonlijk contact gecompenseerd door hoge telefoonrekeningen en ijle lange emails met fotobijlagen. En op één van deze fotobijlages was duidelijk te zien (tenminste volgens mijn vrouw) dat d’r moeder flink wat kilootjes is kwijt geraakt. Nu is het zo dat m’n schoonmoeder in augustus overkomt naar Nederland om bij ons enige tijd door te brengen. Kortom: Mijn vrouw wilt ook wat kilo’s kwijt voordat d’r moeder arriveert.

Een combinatie van Zumba, lopende bandwerk, droogfietsen en een abonnement van een half jaar bij onze lokale sportschool zouden het klusje moeten gaan klaren. Iedere dinsdag-, woensdag en vrijdagavond, maar ook de zaterdagochtend staan nu in het teken van vetverlies.

Je zou denken dat ze een goede kans maakt als je het zo zou lezen, maar ik weet wel beter. Ik heb d’r al eerdere vetverliespogingen zien wagen en allen zijn tot op heden gefaald. Dit keer gaat ze er naar toe met een tweetal vriendinnen en toeval zorgde ervoor dat een collega van mij het drietal heeft gespot. Uit zijn opmerkingen tegen mij kon ik opmerken dat de enige spieren die ze trainden, de kaakspieren waren.

Waarschijnlijk ben ik de enige die gaat afvallen in deze periode aangezien er door de strakke planning geen tijd meer is om een normale maaltijd te produceren.

Hoewel een algemeen geaccepteerd spreekwoord en ikzelf beweren dat er meerdere wegen naar Rome leiden, kan ik deze visie met geen mogelijk aan mijn echtgenote d’r verstand brengen, laat staan met haar delen. Mijn vrouw is zelfs in staat om in discussie te gaan met d’r TomTom, omdat zij het allemaal beter weet. Vervolgens verdwaalt ze hopeloos, maar tot inkeer komen… nee, ho maar.

Zo kon ik afgelopen weekend op geen enkele manier ook maar iets goed doen. Ieder klein dingetje moest in haar ogen “gecorrigeerd” worden of moest met een uiting van ongenoegen aan mij worden overgebracht.

Na een gespannen weekend wou ik toch nog een poging wagen en een goede daad verrichten door m’n vrouw te helpen met het opvouwen van de was. Ik had een aantal doekjes opgevouwen, waar je eigenlijk weinig fout aan kan doen. Simpele vierkantje doekjes, die je slechts twee keer dubbel vouwt. Echter werd de gevouwen reeks grootendeels afgekeurd met als reden: Het labeltje moet aan de binnenkant zitten en niet aan de buitenkant.

Ik ben blij dat het weekend voorbij is en weer naar het werk kan…

Na zoveel jaren huwelijk en nog langer te hebben samengewoond, zou je toch denken dat je vrouw je niet meer kan doen verbazen. Echter de mijne wist dit onlangs toch te presteren.

Zoals bekend, hebben vrouwen (en indirect ook de mannen) iedere maand last van ongesteldheid. De ene vrouw heeft weer zwaardere periodes dan de andere (of de ene vrouw kan gewoon meer hebben dan de andere). Helaas heeft mijn echtgenote last van deze zwaardere categorie. Daar wij verder niet van plan zijn om aan verdere gezinsuitbreiding te gaan werken, kwam zij onlangs op het idee om een spiraaltje te laten plaatsen. Dit zou immers behalve als zaadbarricade ook ongesteldheidsremmend moeten werken en zo de pijntjes doen verminderen.

Nu had mijn vrouw een mooi moment en plaats uitgekozen om dit spiraalverhaal met mij te gaan bespreken, namelijk in de overvolle ochtendtram richting het werk. Terwijl het aantal blikken in onze richting toe begon te nemen, bleef mijn vrouw haar spiraalverhaal, met de daarbij komende in mijn optiek genante details, ten gehore brengen. Ik was met stomheid geslagen en keek haar met steeds groter wordende ogen aan, maar bij haar viel het kwartje niet. Als immers de mond open gaat, dan houden de zintuigen ”horen” en “zien” het voor gezien.

Het enige waar ik op dat moment aan kon denken is of er wellicht ook spiraaltjes bestaan ten grote van haar mond.

Alhoewel wij mannen ons uiterste best doen om onze echtgenotes te behagen, slagen we hier maar zelden in. Zeg nou eerlijk, hoe vaak komt het niet voor dat we met alle liefde een huishoudelijk klusje doen en we als eerste reactie krijgen:

Hhmmppfff… Ik zie hier nog een haar liggen. Als jij stofzuigt dan doe je het roef-roef en moet je snel klaar zijn… blablabla….

Hmmppff… Waarom zet je het kopje vooraan in de vaatwasser en niet achterin?

Hhmmppff… Tsjsssh… Pfffffftt….

Zeuren is blijkbaar hun grootste hobby.

Neem nou dit filmpje bijvoorbeeld…

Dat m’n echtgenote dikwijls sikkeneurig is, daar kijk ik inmiddels niet meer van op. Meestal reageer ik er niet eens meer op, want dan word ik als pispaal aangegrepen…

Echter als m’n zoontje van twee jaar oud ogenschijnlijk depressief/aangeslagen/ongelukkig lijkt, dan moet ik eerlijk toegeven dat m’n papa-instinct aanslaat en ik me wat zorgen maak. Het is niet dat ik hem gelijk vol stouw met antidepressiva, maar ik ga bij mezelf te rade wat de achterliggende oorzaak zou kunnen zijn. Zo ook deze week. Het begon zo’n twee dagen terug. Ons ventje komt thuis na een dag te hebben doorgebracht op het kinderdagverblijf. Ik merkte al op dat hij niet echt blij was, want meestal als hij thuis komt, begint hij direct hele, niet te volgen, verhalen op te kwekken (Hij lijkt inderdaad op z’n moeder). Gisteren idem dito.

Wat zou het kunnen zijn? Wordt hij soms gepest op het kinderdagverblijf? Geknepen, geslagen of gebeten misschien? Zeg het tegen papa… Wat is er toch?

Vanochtend was hij al vroeg op, wat ook betekent dat ik vroeg op ben. Mama mocht vandaag uitslapen, dus papa kon zoonlief elders in het huis gaan bezighouden waar mama ons het minste zou horen. Ik maakte z’n ontbijtje, maar hier moest meneertje niets van hebben. Iedere hap bleef in z’n mond en werd even later uitgespuugd. Sikkeneurig en slecht eten… Dit is niet goed.

Een paar uur later komt m’n echtgenote het nest uitgerold om ons ontbijt te gaan nuttigen. De kleine man eet en drinkt nog steeds amper. Na het ontbijt besloot m’n vrouw de kleine in bad te gaan doen, terwijl ik mij achter m’n pc verschanste.

Naar enige tijd zie ik dat ik een mail binnenkrijg… van m’n vrouw… verstuurd vanaf haar mobiele telefoon??!? Zonder enig letter te reppen over m’n zoon z’n toestand, wist zij in de fotobijlage mij duidelijk te maken dat ze de waarheid letterlijk boven water had gekregen en nu weet wat m’n zoon al die tijd dwars heeft gezeten…

Hoewel ikzelf ooit lead-schreeuwer/bassist ben geweest in een death metal band, ben ik toch erg op stilte gesteld. Dat m’n persoonlijke paradijsje van serene rust dikwijls wordt geruïneerd door het geschreeuw van kind en/of vrouw behoeft geen verdere toelichting lijkt me. Ook mezelf toevoegen aan grote mensenmassa’s is niet mijn ding. Mijn nekharen gaan bijvoorbeeld al overeind staan als ik word geacht mee te gaan plunderen in een overbevolkt winkelcentrum de dag voor Kerstmis. Mijn ideaalbeeld van boodschappen doen is dan ook gewoon thuis, achter de computer, bij een internetshop. 

Maar zoals in meerdere relaties is het een kwestie van geven en nemen. Zo nu ook met Valentijnsdag…

Vrouwlief had het idee geopperd om met z’n drietjes ‘s ochtends bij de Mc Donalds te gaan ontbijten om daarna naar de Bubbeljungle te gaan. Dit laatste is een kinderspeelparadijs te Leiderdorp. Ik kon het me al helemaal voorstellen… m’n kind en vrouw schreeuwend, maar dan keer factor 100. Kinderspeelparadijs? Nee, dit is Papahel! Ik begon zowaar in een god te geloven, zodat ik smekend om vergiffenis kon bidden… Dit bleek niet zo te werken.

Moeders presteerde het om op de heenweg tot tweemaal toe bij het naderen van de Mc Donalds een omtrekkende beweging maken, door de route richting de benzinepomp te pakken in plaats van die naar de Mac. En een afslag missen op een snelweg is helaas wat minder snel gecorrigeerd dan in een woonwijk. De kleine, die bij het aanzicht van de twee gouden boogjes (die gele “M” voor als je het niet snapt) direct aanslaat als een hond bij het minste geringste geluid, bleef snikkend om z’n Mc Nuggets vragen, terwijl moeders tegelijkertijd zichzelf een minderwaardigheidscomplex begon aan te praten. Met het ontbijtje bij de Mac was verder weinig mis. Het was er niet druk, dus ik kon me in redelijke rust voorbereiden op de beproeving die mij te wachten stond.

Eenmaal binnen gekomen in Papahel, bleken m’n ergste angsten zich te hebben gemanifesteerd tot pakweg 200 kleine kinderen en diens ouders. Onze kleine was niet meer te houden en ging volledig op in deze massahysterie. Na drie uur papafolteringen, vond mama het mooi geweest en werd er besloten de weg richting huis te gaan zoeken. Zoonlief had echter andere plannen. Hij was immers nog lang niet klaar om het paradijs te verlaten. Net zo min als Adam dat was zo’n 4046 jaar v. Chr. Maar ook hij heeft het hier niet voor het zeggen en werd al huilend en blerrend afgevoerd richting de auto, die spoedig weer de rust tegemoet zou rijden.